คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 422/2510

คำว่าผู้ใดในพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. 2493 มาตรา 20 และพระราชบัญญัติชื่อเดียวกัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2495 มาตรา 4 หมายความถึงคนต่างด้าวเท่านั้น คนที่เกิดในประเทศไทย แต่ถือใบสำคัญประจำคนต่างด้าว เมื่อขาดต่ออายุใบสำคัญนี้จึงไม่มีความผิดตามมาตราทั้งสองข้างต้น

โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคนต่างด้าวมีใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้วแต่ขาดต่ออายุใบสำคัญนั้น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๔๙๓ และพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๕ จำเลยให้การว่าเป็นคนเกิดในประเทศไทย ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเกิดในประเทศไทย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมาย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อฟังว่าจำเลยเกิดในประเทศไทยแล้ว แม้จำเลยจะถือใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว และขาดต่ออายุใบสำคัญนั้น ก็ไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๔๙๓ มาตรา ๒๐ และพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๕ มาตรา ๕ เพราะคำว่าผู้ใดในมาตราเหล่านี้หมายถึงคนต่างด้าวเท่านั้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 422/2510 พนักงานอัยการจังหวัดชลบุรี โจทก์ นายอิ้วเซ็ง หรือเจี่ย แซ่โค้ว หรือโด้ ล.