คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3123/2524

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ออกเช็คเลขที่ 2034623 แต่ โจทก์ก็ได้กล่าวในฟ้องด้วยว่าเช็คดังกล่าวนั้นปรากฏตามสำเนาภาพถ่ายเช็คท้ายฟ้องซึ่งเป็นเช็คหมายเลข 2035623 สำเนาท้ายฟ้องย่อมถือเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องด้วย ทั้งก่อนจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การโจทก์ก็ได้นำส่งต้นฉบับเช็คและใบคืนเช็คต่อศาลแล้ว จำเลยที่ 1 จึงมีโอกาสตรวจสอบต้นฉบับเช็คได้และจำเลยที่ 1 มิได้ให้การโต้แย้งเลยว่าไม่ได้ออกเช็คเลขที่ 2035623 แสดงว่าจำเลยที่ 1 เข้าใจฟ้องโจทก์ดีว่าเช็คตามฟ้องนั้นคือเช็คเลขที่ 203562 จึงมิได้เสียเปรียบในการต่อสู้คดี คำฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คเลขที่ ๒๐๓๔๖๒๓ ให้จำเลยที่ ๒ เพื่อชำระหนี้ต่อมาจำเลยที่ ๒ นำเช็คดังกล่าวสลักหลังใช้หนี้ให้โจทก์ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า โจทก์ทราบว่าจำเลยที่ ๑ กับจำเลยที่ ๒ ไม่มีมูลหนี้ต่อกันแล้วรับเช็คไว้โดยไม่สุจริต จึงไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้อนำสืบเรื่องเช็คของโจทก์ต่างกับฟ้อง เป็นเช็คคนละฉบับกัน พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ตามฟ้อง จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าปัญหาเรื่องฟ้องเคลือบคลุมว่า แม้ว่าโจทก์จะฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ออกเช็คเลขที่ ๒๐๓๔๖๒๓ ก็ตาม แต่โจทก์ก็ได้กล่าวในฟ้องด้วยว่าเช็คดังกล่าวนั้นปรากฏตามสำเนาภาพถ่ายเช็คท้ายฟ้อง ซึ่งเป็นเช็คหมายเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ สำเนาท้ายฟ้องย่อมถือเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องด้วยนอกจากนี้ปรากฏว่าก่อนที่จำเลยที่ ๑ จะยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๒ ก็ได้ยื่นคำร้องต่อศาลขอขยายระยะเวลายื่นคำให้การและให้สั่งโจทก์ส่งต้นฉบับเช็คและใบคืนเช็คต่อศาล เพื่อจำเลยที่ ๒ จะได้ตรวจสอบเสียก่อน ซึ่งโจทก์ก็ได้นำส่งเอกสารดังกล่าวต่อศาลแล้วจำเลยที่ ๑ จึงมีโอกาสตรวจสอบต้นฉบับเช็คได้ ซึ่งจำเลยที่ ๑ ก็มิได้ให้การโต้แย้งเลยว่าไม่ได้ออกเช็คเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ ในชั้นพิจารณาจำเลยที่ ๑ ก็เบิกความรับว่าได้ออกเช็คเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ จริง แสดงว่าจำเลยที่ ๑ มีความเข้าใจฟ้องของโจทก์ดีว่าเช็คตามฟ้องนั้นคือเช็คเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ จำเลยที่ ๑ จึงมิได้เสียเปรียบในการต่อสู้คดี การที่ฟ้องโจทก์ระบุเลขที่เช็คเป็น ๒๐๓๔๖๒๓ ซึ่งความจริงเป็นเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ และจำนวนเงินที่สั่งจ่าย ๓๔,๐๐๐ บาท กับลงวันที่ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๒๑ ตรงกันนั้น เป็นเรื่องพิมพ์ผิดพลาดเล็กน้อยโดยพิมพ์เลข ๕ เป็นเลข ๔ การที่จำเลยที่ ๑ มิได้ระบุเลขที่เช็คในคำให้การนั้น จึงแสดงเจตนาของจำเลยที่ ๑ โดยแจ้งชัดว่า ประสงค์จะถือประโยชน์จากการที่ฟ้องโจทก์พิมพ์ผิดพลาด ทั้ง ๆ ที่ทราบดีว่าเช็คที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้องคือเช็คเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ คำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำฟ้องที่แสดงโดยแจ้งชัด ซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหานั้น ต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๑๗๒ วรรคสองแล้ว จึงไม่เคลือบคลุม ทั้งโจทก์ก็นำสืบว่า จำเลยที่ ๑ออกเช็คเลขที่ ๒๐๓๕๖๒๓ ตรงตามสำเนาท้ายฟ้อง ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ต้องรับผิดชำระเงินตามเช็คให้โจทก์ตามฟ้องนั้น ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของจำเลยที่ ๑ ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3123/2524 นายธีรวุฒิ โตอร่ามรัตน์ โจทก์ นางวรินทร์ แก้วเกตุ กับพวก จำเลย