คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3522/2528

โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างละทิ้งงานไปและถูกตักเตือนเป็นหนังสือซึ่งข้อความในหนังสือเตือนมีว่า โจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานไป และได้รับการตักเตือนแล้ว โดยโจทก์จำเลยลงชื่อไว้ หนังสือดังกล่าวมีข้อความอยู่ในตัวเองแล้วว่าจำเลยผู้เป็นนายจ้างได้แสดงความผิดของโจทก์ให้ปรากฏว่าโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานไป จึงเตือนให้โจทก์ระมัดระวังสังวรณ์ ไว้ เป็นทำนองว่ามิให้ละทิ้งงานอีกจึงเป็นหนังสือเตือนของนายจ้างที่ได้ตักเตือนลูกจ้างที่ได้กระทำการฝ่าฝืนคำสั่ง โดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว เมื่อโจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยผู้เป็นนายจ้างและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว นายจ้างก็ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เมื่อเลิกจ้าง

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์ไม่มีความผิด ไม่บอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าและไม่จ่ายค่าชดเชย จำเลยค้างค่าจ้างโจทก์อีกด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างค้างชำระ ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมและค่าชดเชย จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ โจทก์ออกจากงานด้วยสมัครใจเอง ตลอดเวลาที่โจทก์ทำงาน โจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยเรื่อยมา โจทก์ละทิ้งงานหลายครั้ง จำเลยเคยตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว โจทก์ก็ยังฝ่าฝืนอีกคือละทิ้งงานตลอดมา ครั้งสุดท้ายโจทก์ละทิ้งงานไปและออกไปจากบริษัทจำเลย อันเป็นการละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย และค่าเสียหายค่าจ้างค้างชำระโจทก์มีสิทธิเรียกจากจำเลยเพียง ๘ วันเท่านั้น ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยค่าจ้างค้างชำระแก่โจทก์ คำขอนอกจากนั้นให้ยก จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยอุทธรณ์ว่า การที่โจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยนั้น จำเลยได้ตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือแล้วตามเอกสาร อ.๒ ล.๓ พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ระหว่างที่โจทก์ทำงานอยู่กับจำเลยนั้นโจทก์ละทิ้งหน้าที่การงานไปในวันต่าง ๆ ตามที่ปรากฏในเอกสาร ล.๒ ล.๓ จริง คงมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่การงานไปอันเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของจำเลยนั้น จำเลยได้ตักเตือนให้โจทก์ทราบเป็นหนังสือแล้วหรือไม่ เห็นว่า ข้อความในหนังสือเตือนตามเอกสารหมาย ล.๒ ล.๓ มีว่า"คำเตือน......" "วันที่...... ข้าพเจ้านายอุเบก (โจทก์) ได้ละทิ้งหน้าที่การงานไปในวันที่...... และได้รับการตักเตือน...... แล้ว" โดยโจทก์จำเลยลงชื่อไว้ ซึ่งหนังสือทั้งสองฉบับมีข้อความเป็นหนังสือเตือนอยู่ในตัวเองแล้วว่า จำเลยผู้เป็นนายจ้างได้แสดงความผิดของโจทก์ให้ปรากฏว่า โจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานไปเมื่อใด จึงเตือนให้โจทก์ผู้เป็นลูกจ้างระมัดระวังสังวรณ์ไว้ เป็นทำนองว่า มิให้ละทิ้งงานอีกถือได้ว่าเอกสารหมาย ล.๒ ล.๓ เป็นหนังสือเตือนของนายจ้างที่ได้ตักเตือนลูกจ้างที่ได้กระทำการฝ่าฝืนคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว เมื่อฟังได้ว่าโจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยผู้เป็นนายจ้าง และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว นายจ้างก็ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่ลูกจ้างประจำเมื่อเลิกจ้าง พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3522/2528 นายอุเบก เริงทรัพย์ โจทก์ บริษัทบวรสาร จำกัด จำเลย