คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3852/2535
ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม.47
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การเลิกจ้างต้องมีเหตุตามที่ระบุไว้ในคำสั่งเลิกจ้างเท่านั้น เหตุอื่นที่อ้างภายหลังจะนำมาใช้ไม่ได้ และหากเหตุที่ระบุในคำสั่งเลิกจ้างไม่เข้าข่ายต้องจ่ายค่าชดเชย นายจ้างก็มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชย
ย่อคำพิพากษา
เหตุที่จำเลยถือเป็นข้ออ้างในการเลิกจ้างโจทก์ปรากฏตามคำสั่งของโจทก์เรื่องเลิกจ้างพนักงานแล้ว การที่จำเลยอ้างเหตุต่าง ๆ ที่มิได้ระบุไว้ในคำสั่งเลิกจ้างนั้นมาในคำให้การ จึงมิใช่เหตุที่จำเลยจะนำมาใช้อ้างในการเลิกจ้างโจทก์ได้ ข้ออ้างตามคำให้การของจำเลยดังกล่าวจึงไม่เป็นสาระแก่คดี ชอบที่ศาลจะไม่รับวินิจฉัยให้ และเมื่อเหตุที่จำเลยอ้างในคำสั่งเลิกจ้างนั้น มิใช่เหตุที่จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม.47
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางวันเพ็ญ ถือความตรง · จำเลย - บริษัทไทยว๊าปนิตติ้ง จำกัด |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | อุดม เฟื่องฟุ้ง · เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์ · สมมาตร พรหมานุกูล |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลแรงงานกลาง - นายหัสดี ไกรทองสุก · ศาลอุทธรณ์ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา