คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2484/2532

คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดี เป็นการใช้ดุลพินิจของศาลแรงงานกลางอันเป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54.

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ทิ้งงานเป็นเวลา ๔ วัน โดยจงใจทำให้จำเลยเสียหาย และประพฤติผิดอย่างร้ายแรง จำเลยไม่ต้องรับผิดตามฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า การที่ศาลแรงงานกลามีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีโดยได้พิจารณาถึงเหตุผลตามคำแถลงขอเลื่อนคดีด้วยวาจาของทนายจำเลยแล้วเห็นว่า ไม่มีเหตุจำเป็นเพียงพอ เป็นการใช้ดุลพินิจของศาลแรงงานกลาง อุทธรณ์ของจำเลยที่ว่าศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่อนุญาตให้เลื่อนคดีเป็นการไม่ชอบ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒มาตรา ๕๔ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2484/2532 นางทวี อิ่มจิตร โจทก์ นางภัทรลดาหรืออ๋อย พุ่มหิรัญ จำเลย