มาตรา 170 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ กำหนดว่าการแสดงเจตนาซึ่งกระทำต่อผู้เยาว์ หรือผู้ที่ศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ จะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ผู้รับการแสดงเจตนาไม่ได้ เว้นแต่ผู้แทนโดยชอบธรรม ผู้อนุบาล หรือผู้พิทักษ์ของผู้รับการแสดงเจตนานั้นได้รู้ด้วยหรือได้ให้ความยินยอมไว้ก่อนแล้ว ทั้งนี้ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับถ้าการแสดงเจตนานั้นเกี่ยวกับการที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้เยาว์หรือคนเสมือนไร้ความสามารถกระทำได้เองโดยลำพัง
พบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2490–2524) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 1451/2524 🤖 ย่อโดย AIข้อตกลงในสัญญาค้ำประกันที่กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งข้อเรียกร้องให้ผู้ค้ำประกันทราบภายในอายุสัญญาค้ำประกันก่อน จึงจะใช้สิทธิเรียกร้องได้นั้น เป็นข้อตกลงที่มีผลบังคับได้ และ…ฎีกาที่ 602/2490 🤖 ย่อโดย AIการฟ้องเรียกทรัพย์ที่จำนำคืน ต้องเริ่มนับอายุความเมื่อผู้จำนำได้ขอชำระหนี้แล้วเท่านั้น…ไม่ได้ เว้นแต่ผู้แทนโดยชอบธรรม ผู้อนุบาล หรือผู้พิทักษ์ของผู้รับการแสดงเจตนาได้รู้ด้วยหรือได้ให้ความยินยอมไว้ก่อนแล้ว
ผู้เยาว์ ผู้ที่ศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถ และคนเสมือนไร้ความสามารถ
มี ถ้าการแสดงเจตนานั้นเกี่ยวกับการที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้เยาว์หรือคนเสมือนไร้ความสามารถกระทำได้เองโดยลำพัง
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26