หน้าแรก › สารบัญกฎหมาย › ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ › มาตรา 257

มาตรา 257 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

บรรพ ๒ หนี้ · ลักษณะ ๑ บทเบ็ดเสร็จทั่วไป

มาตรา ๒๕๗ บุริมสิทธิในเงินที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับเพื่อการงานที่ได้ทำให้แก่ลูกหนี้ซึ่งเป็นนายจ้างนั้น ให้ใช้สำหรับค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด ค่าล่วงเวลาในวันหยุด ค่าชดเชย ค่าชดเชยพิเศษ และเงินอื่นใดที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับเพื่อการงานที่ได้ทำให้ นับถอยหลังขึ้นไปสี่เดือนแต่รวมกันแล้วต้องไม่เกินหนึ่งแสนบาทต่อลูกจ้างคนหนึ่ง

📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗

💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 257 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณ

📌 คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรา 257

พบ 3 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2497–2548) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)

ฎีกาที่ 5032-5080/2548 🤖 ย่อโดย AIหนี้ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด ค่าล่วงเวลาในวันหยุด ค่าชดเชย ค่าชดเชยพิเศษ และเงินอื่นใดที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับเพื่อการงานที่ได้ทำให้ นับถอยหลังขึ้นไปสี่เดือนแ…ฎีกาที่ 987/2497 🤖 ย่อโดย AIเมื่อคู่ความตกลงกันไม่ได้ในข้อกำหนดสำคัญของสัญญาเช่าที่ต้องตกลงกันเอง สัญญาเช่าจึงไม่เกิด คู่กรณีจึงไม่มีสิทธิที่จะอยู่ในทรัพย์สินนั้นต่อไปตามสัญญาเช่าที่ไม่ได้เกิดขึ้น…ฎีกาที่ 2511/2526 🤖 ย่อโดย AIหนี้ค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานไม่มีบุริมสิทธิ แต่หนี้ค่าจ้างคนงานมีบุริมสิทธิในลำดับที่กฎหมายกำหนดไว้…

‹ มาตรา 256 มาตรา 258 ›

มาตราใกล้เคียง

มาตรา 253 มาตรา 254 มาตรา 255 มาตรา 256 มาตรา 258 มาตรา 259 มาตรา 260 มาตรา 261

↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด

🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26

⚠️ ข้อมูลเพื่อการศึกษาเบื้องต้น ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจทางกฎหมายทุกครั้ง