มาตรานี้เกี่ยวกับการคืนทรัพย์สินที่ยืมไป โดยหลักคือต้องคืนเมื่อใช้เสร็จตามที่ตกลงกันไว้ แต่ผู้ให้ยืมอาจเรียกคืนก่อนได้หากเวลาผ่านไปนานพอที่ผู้ยืมควรจะใช้เสร็จแล้ว และถ้าไม่ได้กำหนดเวลาหรือวัตถุประสงค์การยืมไว้เลย ผู้ให้ยืมสามารถเรียกคืนเมื่อไหร่ก็ได้
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 646 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 1 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2489) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 76/2489 🤖 ย่อโดย AIเมื่อผู้ให้ยืมยอมรับเอาเงินค่าทองที่ยืมไปจากผู้ยืม ผู้ให้ยืมย่อมหมดสิทธิฟ้องเรียกทรัพย์สินคืน หรือเรียกราคาในปัจจุบัน แต่มีสิทธิเรียกได้เพียงราคาในเวลาที่ตกลงกันเท่านั้น…ผู้ยืมต้องคืนทรัพย์สินที่ยืมเมื่อได้ใช้สอยทรัพย์สินนั้นเสร็จแล้วตามวัตถุประสงค์ที่ตกลงกันไว้ในสัญญา
ผู้ให้ยืมสามารถเรียกคืนก่อนได้ หากเวลาได้ผ่านไปนานพอที่ผู้ยืมควรจะใช้สอยทรัพย์สินนั้นเสร็จแล้ว
ถ้าไม่ได้กำหนดเวลาคืนและในสัญญาก็ไม่ปรากฏว่ายืมไปใช้เพื่อการใด ผู้ให้ยืมจะเรียกของคืนเมื่อไรก็ได้
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26