คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 435/2483

ในคดีอาญา ทนายมีอำนาจเซ็นลายมือชื่อเป็น โจทก์แม้ในใบแต่งทนายตัวความจะมอบอำนาจให้ฟ้องก็ตามและเมื่อปรากฏความผิดพลาดในฟ้องขึ้นแล้ว โจทก์มิได้ขอแก้ให้ถูกต้อง กลับยืนยันตลอดมาดังนี้ศาลหาควรให้โจทก์แก้ฟ้องไม่

คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยหาว่าเบิกความเท็จปรากฏว่าฟ้องของโจทก์มีแต่ทนายลงลายมือชื่อส่วนโจทก์ไม่ได้ ลงลายมือชื่อในฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องเช่นนี้เป็นการข้อต่อประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๘(๗) พิพากษายกฟ้อง โจทก์แต่มีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่าควรย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสั่งให้ โจทก์แก้ฟ้องเสียให้ถูกต้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฟ้องเป็นคดีอาญาตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๗ (๗) บัญญัติไว้ชัดเจนว่าฟ้องต้องลงลายมือชื่อโจทก์ แต่ฟ้องโจทก์ในเรื่องนี้มิได้ลงลายมือชื่อโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายข้อที่โจทก์ว่าโจทก์ได้มีใบแต่งทนาย และในใบแต่งทนายให้มีอำนาจยื่นฟ้องด้วยนั้นเห็นว่าไม่เป็นเหตุจะเปลี่ยนแปลงข้อบัญญัติแห่ง กฎหมายดังกล่าวแล้ว ได้ ส่วนปัญหาที่ว่า ศาลจะควรสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องเสียใหม่ให้ถูกต้องหรือไม่นั้นเห็นว่า เมื่อปรากฎการผิดพลาดขึ้นในเบื้องต้นแล้วโจทก์มิได้พยายามขอแก้ไขให้ถูกต้องกลับยืนยันตลอดมาดังนี้ ศาลหาควรสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องไม่พิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 435/2483 สำนักพระราชวังโดยพระยาชาติ เดชอุดม โจทก์ ขุนชำนิโยธา ล.