คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 365/2485

สมคบกันมากระทำผิดอย่างเดียวกัน ต้องเป็นตัวการด้วยกันไม่จำเป็นต้องได้ลงมือทำผิดด้วยกันทุกคน.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันใช้มีดฟันผู้เสียหายมีบาดเจ็บ ศาลชั้นต้นเชื่อว่าพยานโจทก์จำจำเลยทั้งสองได้จริง ฟังได้ว่าจำเลยเป็นตัวการฐานทำร้ายผู้เสียหาย พิพากษาลงโทษตามกฏหมายอาญามาตรา ๒๕๔-๖๓ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า ผู้เสียหายถูกฟันทีเดียว ฉนั้นต้องเป็นคนหนึ่งคนใดที่เป็นคนฟัน คนฟันย่อมเป็นตัวการ คนที่สมคบไปด้วยแต่ไม่ได้ฟันจะเป็นตัวการด้วยไม่ได้ตามกฏหมายอาญามาตรา ๖๓ ประสงค์แต่ผู้ได้ลงมือส่วนหนึ่งส่วนใดที่เป็นความผิด จึงเห็นว่าจำเลยคนใดคนหนึ่งย่อมเป็นตัวการและอีกคนหนึ่งเป็นผู้สมรู้ เมื่อไม้รู้ว่าคนใดเป็นตัวการ ก็ควรลงโทษสถานสมรู้ทั้งสองคน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า สมคบกันมากระทำความผิดอย่างเดียวกันต้องถือว่าเป็นตัวการด้วยกัน จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 365/2485 อัยการพระนครศรีอยุธยา โจทก์ นายหยุด เริงริทธิ์ จำเลย นายพวน กลิ่นระคน จำเลย