คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1951/2492

ฟ้องคดีอาญาที่กล่าวว่า จำเลยกระทำผิดเมื่อระหว่างวันที่ 16 ถึง 17 มิถุนายน 2491 เวลากลางคืนนั้น พอเข้าใจได้ว่าหมายถึงคืนระหว่างวันที่ 16 - 17 ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม.

โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ ๑๖ ถึงวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๔๙๑ เวลากลางคืนจำเลยกับพวกอีก ๓ คน มีปืนและมีดดาบเป็นสาตราวุธสมคบกันปล้นทรัพย์นายเจ๊ะมามะ เจ๊ะบอง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลย ๑๐ ปี ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๐๑ ที่แก้ไขเพิ่มเติมกับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่แน่ว่าเป็นเวลากลางคืน ตั้งแต่ ๐.๐๐ น. ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นวันที่ ๑๖ หรือหลังพระอาทิตย์ตกวันที่ ๑๖ ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นวันที่ ๑๗ หรือหลังพระอาทิตย์ตกวันที่ ๑๗ ถึงเที่ยงคืน และวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าคดีโจทก์ไม่พอลงโทษจำเลย พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำฟ้องของโจทก์เป็นแต่เรียงความไม่ดี แต่ยังเป็นที่เข้าใจได้อยู่ว่าโจทก์หาว่าจำเลยทำผิดในเวลากลางคืนระหว่างวันที่ ๑๖ กับ ๑๗ มิถุนายนนั้นเอง ไม่เคลือบคลุม และวินิจฉัยว่าคำพะยานโจทก์ไม่เป็นหลักฐานที่จะเชื่อฟังได้ว่าจำเลยทำผิดดังข้อหา พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1951/2492 อัยยการปัตตานี โจทก์ นายรุ่ง แก้วแกมเพ็ชร์ ล.