คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 210/2492

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์โดยความผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง โจทก์มิได้แสดงไว้โดยชัดแจ้งในฎีกาว่า จำเลยควรมีผิดตามบทกฎหมายใด เพราะเหตุใด ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย.

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยนำรำบันทุกรถไฟ โดยหลีกเลี่ยงไม่เสียค่าระวางบันทุกตามระเบียบข้อบังคับของกรมรถไฟ ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟ ๒๔๖๔ มาตรา ๘๗ และข้อบังคับกรมรถไฟ ลงวันที่ ๑๒ ก.ย. ๒๔๘๙ จำเลยให้การรับสารภาพ แถลงว่าความจริงจำเลยต้องการชั่งเหมือนกัน แต่เจ้าพนักงานทำให้ไม่ทัน จึงไม่ได้ชั่ง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน. โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ ศาลล่างพิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องของโจทก์ โดยความผิดของจำเลยไม่ต้องด้วยบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง และโจทก์มิได้แสดงไว้โดยชัดแจ้งในฎีกาว่า จำเลยควรมีความผิดตามกฎหมาย บทใด เพราะเหตุใด ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย. พิพากษายกฎีกา. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 210/2492 อัยยการปราจีณบุรี โจทก์ นายเต้ง แซ่ลี้ ล.