คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 209/2493

โจทก์ฟ้องกล่าวว่าจำเลยได้ไถ และฟื้นดินในถนนหลวงซึ่งอยู่ในตำบลตะเครียะ อำเภอระโนต จังหวัดสงขลา ย่อมเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา 158 แล้ว จำเลยให้การว่า ฟ้องเคลือบคลุมนั้น ต้องกล่าวให้ชัดว่าเคลือบคลุมข้อไหน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจสมคบกันไถดิน และฟื้นดินในถนนหลวงที่สาธารณะชนใช้สัญจรไปมา กระทำให้เดือดร้อนขัดข้องแก่การทำมาหากินของชนทั่วไป โดยมิได้รับอนุญาตโดยชอบด้วยกฎหมาย เหตุเกิดที่ตำบลตะเครียะ อำเภอระโนต จังหวัดสงขลา ขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธและตัดฟ้องว่าฟ้องเคลือบคลุมและโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องข้อ ๑ ว่า "ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านที่ ๘ ตำบลตะเครียะและอยู่ทางทิศตะวันออกคลองบ้านพราน ทิศใต้คูนา ทิศเหนือแต่ที่ดินของนายแดง พ่อตานายลัพท์จำเลยซึ่งลงหลังข้อความว่า "ถนนหลวงและหน้าแต่ที่สาธารณะ" จำเลยคัดค้านศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาต แล้วพิพากษาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ควรอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องได้พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องของโจทก์ แล้วดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามความในฟ้องพอให้เข้าใจได้แล้วว่า โจทก์หาว่าจำเลยไถ และฟื้นดินในถนนหลวงซึ่งอยู่ในตำบลตะเครียะ อำเภอระโนต จังหวัดสงขลา จำเลยให้การว่าฟ้องเคลือบคลุม ไม่ได้กล่าวให้ชัดว่าเคลือบคลุมในข้อไหน รูปคดีไม่มีทางที่จำเลยจะหลงข้อต่อสู้กันแต่อย่างใด ฟ้องของโจทก์สมบูรณ์ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๕๘ แล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 209/2493 อัยยการสงขลา โจทก์ นายลัพท์ สังข์ทอง ที่ 1, นายพุด ด้วงมี ที่ 2, นายตุด ทองอ่อน ที่ 3, นายชุ่ม ชู มล ที่ 4 จ,