คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2493

พฤติการณ์ที่ถือว่า เป็นเหตุหย่ายังไม่ได้

โจทก์ฟ้องขอหย่าจากจำเลยผู้เป็นภรรยาข้าง เหตุหย่าหลายประการ จำเลยรับว่าได้ทำบางข้อ แต่ไม่เป็นเหตุร้ายแรงที่จะหย่าได้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวเหตุหย่ามาหลายประการ แต่ได้ความว่ามีมูลอยู่ ๒ เรื่องเท่านั้น คือ ๑. จำเลยเคยเอามือดันหลังโจทก์ตกคู ในขณะเดินข้ามสะพานสวนกัน ๒.จำเลยไปรบเร้าโจทก์ให้หาที่อยู่ แล้วโจทก์พูดว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม จำเลยโกรธชกโจทก์ โจทก์เอาไม่เรียวตีจำเลย ๆ แย่งไม่ได้ แล้วตีโจทก์บ้างคนละที่ ๒ ที ต่อมาโจทก์มีจดหมายนัดพบจำเลย ๆ ก็ไปหาโจทก์ ก็พูดจากกันเป็นปกติ ในจดหมายของโจทก์ก็แสดงความรักและอาลัยต่อจำเลย หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่ เพราะผู้ใหญ่ โจทก์จะไปอยู่บ้านจำเลยก็ไมไ่ด้ จำเลยจะไปอยู่บ้านโจทก์ก็ไม่ได้ เช่นนี้เห็นว่า ยังหามีเหตุอันึควรจะให้หย่ากันไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2493 นายชาญ ข้างปุก โจทก์ นางอำไพ ข้างปุก จำเลย