คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 259/2496

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 249 จำคุกคนละ 15 ปี แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยที่ 2 ยังไม่ผิด จึงให้ยกฟ้อง ส่วนจำเลยที่ 1 คงพิพากษายืน ดังนี้ แม้โจทก์จะฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 อย่างเดียว ส่วนจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจฎีกาแล้วก็ตาม เมื่อศาลฎีกาพิจารณาเห็น ว่า เป็นเรื่องป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ อันเป็นเหตุลักษณะคดีแล้ว ศาลฎีกาย่อมพิพากษาลดโทษจำเลยที่ 1 ฐาน ป้องกันเกินสมควรแก่เหตุด้วยได้./

คดีนี้ โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยสมคบกันฆ่านายเพ็ชรตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๖๓. จำเลยที่ ๑ ภาคเสธว่า กระทำไปโดยบรรดาลโทษ จำเลยที่ ๒ ปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้ง ๒ ผิดตามฟ้องให้จำคุกคนละ ๑๕ ปี จำเลยที่ ๑ รับสารภาพ ลดโทษศให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำ เลยที่ ๑, ๗ ปี ๖ เดือน จำเลยทั้งสองอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า คดีไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๒ สมคบด้วย จึงให้ปล่อยจำเลยที่ ๒ ส่วนเฉพาะจำเลยที่ ๑ คงพิพากษา ยืน. โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๒. ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ ๑ ได้ทำร้ายผู้ตายตายจริง แต่เป็นการกระทำในฐานะป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ ส่วนจำเลยที่ ๒ ได้เข้าช่วยจำเลยที่ ๑ ทำร้ายผู้ตายด้วย จึงต้องมีผิดด้วย จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้ง ๒ ผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ - ๕๓ ให้จำคุกจำเลยทั้ง ๒ คนละ ๓ ปี ตามลักษณะคดี. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 259/2496 พนักงานอัยการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ โจทก์ นายวุ่น บัวล้อม ที่ 1, นายห้อย บัวล้อมที่ 2 จำเลย