คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1446/2498

การที่ผู้ตายใช้เท้าถีบจำเลยก่อน จำเลยจึงวิ่งไปเอาหอกในเรือนห่างเพียง 1 วาเข้าทำร้ายผู้ตาย ในทันใดนั้น ย่อมเรียกได้ว่าจำเลยถูกกดขี่ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมจึงบันดาลโทษะขึ้นในขณะนั้นนั่นเอง เมื่อทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยถูกกดขี่ข่มเหงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมก่อนเช่นนั้น ศาลย่อมมีอำนาจที่จะลดโทษจำเลยฐานบรรดาลโทษะได้+

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยสมคบกันฆ่านายไข่ตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การปฏิเสธในตอนต้นแล้วขอให้การใหม่รับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๔๙,๕๙ คงจำคุกคนละ ๑๒ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ ๑ ให้ลดโทษตาม ม.๕๕ ด้วย คงจำคุกจำเลยที่ ๑,๖ ปี นอกจากนี้คงยืน โจทก์ฎีกาว่าที่ลดโทษจำเลยที่ ๑ ตาม ม.๕๕ มิชอบ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ผู้ตายใช้เท้าถีบเอานายเกิดจำเลยเพราะหาว่านายเกิดจำเลยดูถูกผู้ตาย เรียกได้ว่านายเกิดจำเลยถูกผู้ตายกดขี่ข่อเหงอย่างร้ายแรงโดยเหตุอันไม่เป็นธรรม นายเกิดจำเลยได้วิ่งไปเอาหอกมาจากในเรือนห่างเพียง ๑ วา เข้าทำร้ายผู้ตายในขณะนั้น ก็เนื่องจากนายเกิดจำเลยบรรดาลโทษะขึ้นมานั่นเองยังหาขาดตอนดังที่โจทก์โต้เถียงในฎีกาไม่ ส่วนข้อโต้เถียงของโจทก์ที่ว่านายเกิดจำเลยมิได้ยกข้อถูกยั่วโทษะขึ้นเป็นข้อต่อสู้ด้วยนั้นเห็นว่าเมื่อทางพิจารณาได้ความเช่นนั้นศาลย่อมมีอำนาจชี้ขาดวินิจฉัยได้ แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ก็ดี จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1446/2498 อัยการจังหวัดพัทลุง โจทก์ นายเกิด หนูลิ่น ที่ 1 นายคลิ้ง มีทอง ที่ 2 จำเลย