คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 383/2498

โจทก์บรรยายฟ้องความผิดฐานเบิกความเท็จตามกฎหมายลักษณะอาญา ม.155 โดยไม่ได้กล่าวว่าจำเลยนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นความเท็จมาเบิกความเป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็น กำนันได้สาบาลตัวเข้าเบิกความที่ศาลจัหวัดตรัง กระทำให้โจทก์เสียหาย โดยจำเลยเบิกความเท็จในข้อสำคัญว่า โจทก์ไม่เคยจับจองที่ดินในตำบลนาพละเลย และจำเลยไม่เคยรับประกาศชื่อโจทก์ไปจากอำเภอเลยนับตั้งแต่จำเลยเป็นผู้ใหญ่บ้านจนกระทั่งเป็นกำนันซึ่งเป็นความเท็จทั้งสิ้น ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๕๔ ซึ่งแก้ไขแล้ว จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลขั้นต้นเห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษตามมาตรา ๑๕๕ แต่อ้างบทมาตรา ๑๕๔ ซึ่งลงโทษไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์มิได้บรรยายองค์ความผิดตามมาตรา ๑๕๕ ว่า "จำเลยนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นความเท็จ"มาเบิกความ ฟ้อง จึงไม่สมบูรณ์เพราะขาดองค์ความผิด จึงเป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 383/2498 นายจ้อย คำชุม โจทก์ นายแหม่ง หนูสนิท จำเลย