คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1136/2500

การที่จำเลยซึ่งเป็นสามีขับไล่และกล่าวประจานโจทก์(ภริยา) ว่า "พวกมึงเป็นเหล่าลักขโมยเขา เลี้ยงไม่ได้" และใช้คำหยาบล่วงเกินต่อบิดาโจทก์ว่า "มึงเอาลูกของมึงไปเลี้ยงเถิด กูเลี้ยงไม่ได้ เลี้ยงไปก็เสียสกุลบ้าน เป็นเสนียดจัญไร" เช่นนี้ เป็นการหมิ่นประมาทต่อโจทก์และต่อบุพพการีของโจทก์อย่างร้ายแรงตาม ม.1500(2)

เรื่อง ขอหย่าและแบ่งทรัพย์ ได้ความว่าโจทก์จำเลยเป็นสามีภริยากัน ในวันที่จดทะเบียนสมรสนั้น บิดาจำเลยยกที่ดินตามบัญชีทรัพย์หมาย ก. ให้โจทก์และจำเลย ซึ่งเป็นที่ดินไม่มีโฉนด และตั้งแต่วันจดทะเบียนสมรส โจทก์จำเลยก็เข้าครอบครองที่ดินรายนี้มาจนเกิดเหตุเป็นเวลาเกินกว่า ๑ ปี และทรัพย์ตามบัญชีทรัพย์หมาย ข.เป็นสินสมรส ต่อมาจำเลยขับไล่โจทก์ เมื่อบิดาโจทก์พาโจทก์ไปส่งเพื่อให้คืนดีกัน จำเลยไม่ต้อนรับยังกลับขับไล่ประจานว่า "พวกมึงเป็นเหล่าลักขโมยเขา เลี้ยงไม่ได้" และใช้คำหยาบล่วงเกินต่อบิดาโจทก์ว่า "มึงเอาลุกของมึงไปเลี้ยงเถิด กูเลี้ยงไม่ได้ เลี้ยงไว้ก็เสียสกุลบ้าน เป็นเสนียดจัญไร" และจำเลย (สามี) มิได้ให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์(ภริยา) ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากสามีภริยากัน ให้แบ่งทรัพย์ตามบัญชี ก.ข. ให้โจทก์ครึ่งหนึ่ง ถ้าแบ่งไม่ตกลงกันก็ให้ขายทอดตลาดแบ่งครึ่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวข้างต้น เห็นว่าโจทก์มีเหตุที่ควรขอหย่าได้ ในฐานที่ถูกจำเลยหมิ่นประมาทต่อโจทก์และต่อบุพพการีของโจทก์อย่างร้ายแรง และจำเลยมิได้ให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดู ตามเหตุซึ่งบัญญัติไว้ใน ป.พ.พ.ม.๑๕๐๐(๒) (๓) จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1136/2500 นางพาน วรรณะ โจทก์ นายจำลอง วรรณะ จำเลย นายโม วรรณะ (บิดาจำเลย) ผู้รองสอด