คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2504

คดีอาญาที่อาจยอมความกันได้ที่อัยการเป็นโจทก์ฟ้องนั้น ไม่จำต้องระบุในฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์แล้ว เพราะไม่ใช่องค์ประกอบแห่งความผิด ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 40/2504

คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงสีไพร ศิลาจันทร์ อายุ ๑๒ ปี ซึ่งมิใช่ภริยาของจำเลยจนสำเร็จความใคร่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖, ๒๗๗ จำเลยปฏิเสธ ศาลจังหวัดนครราชสีมาเชื่อว่าจำเลยได้ข่มขืนกระทำชำระผู้เสียหายจริง ซึ่งเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ เพียงมาตราเดียว เพราะผู้เสียหายอายุเกิน ๑๓ ปีแล้ว ให้จำคุก ๒ ปี จำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ความผิดตามมาตรา ๒๗๖ เป็นความผิดอันยอมความได้ ตามมาตรา ๒๘๑ โจทก์จะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อได้มีการร้องทุกข์แล้วคดีนี้คำฟ้องของโจทก์มิได้กล่าวว่าได้มีการร้องทุก์ตามกฎหมายแล้วหรือไม่ คดีไม่มีทางลงโทษจำเลย จึงให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ทางพิจารณาได้ความว่า ผู้เสียหายได้ไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อผู้ใหญ่บ้าน และเจ้าพนักงานตำรวจว่าจำเลยข่มขืนกระทำชำเราจนสำเร็จความใคร่ เจ้าพนักงานจึงจับจำเลยในวันกระทำผิดส่งพนักงานสอบสวนๆ แล้ว ส่วนปัญหาข้อกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์ว่า ในฟ้องโจทก์มิได้กล่าวว่าได้มีการร้องทุกข์ คดีไม่มีทางลงโทษจำเลย นั้น ศาลฎีกาได้มีมติที่ประชุมใหญ่ว่าคดีอาญาที่อาจยอมความกันได้ ที่อัยการเป็นโจทก์ฟ้องนั้น ไม่จำต้องระบุในฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์แล้ว เพราะไม่ใช่องค์ประกอบแห่งการกระทำผิด คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2504 อัยการจังหวัดนครราชสีมา โจทก์ นายเพราะ มีสินทรัพย์ จำเลย