คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 540/2506

ผู้ใดมีชื่อในโฉนดที่ดิน ย่อมสันนิษฐานในเบื้องต้นว่ามีกรรมสิทธิ์ในที่ดินนั้น จนกว่าจะถูกพิสูจน์หักล้างเสีย มัสยิดที่ยังมิได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลย่อมไม่อยู่ในฐานะรัรบอุทิศทรัพย์สินที่มีผู้จะอุทิศให้ อ้างฎีกาที่ 792/2497

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยักยอก ขอให้ลงโทษประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒, ๓๕๓, ๘๓, ๙๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยที่ ๑ - ๒ มีชื่อในโฉนดนั้นย่อมสันนิษฐานในเบื้องต้นว่าที่ดินดังกล่าวเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ - ๒ จนกว่าผู้ที่กล่าวอ้างว่าตนมีกรรมสิทธิ์ดีกว่าจะได้พิสูจน์หักล้างข้อสันนิษฐานนี้ได้ ข้อเท็จจริงยุติแล้วว่า จำเลยที่ ๑ - ๒ เคยอุทิศที่ดินแปลงนี้ให้แก่มัสยิดดุสลาม การอุทิศไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย เพราะมัสยิดดุสลามไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลในขณะนั้น ไม่อยู่ในฐานะรับอุทิศได้ตามกฎหมายดังที่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้แล้วในคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๙๒/๒๔๙๗ จึงต้องฟังว่ากรรมสิทธิ์ในโฉนดที่ดินแปลงนี้ยังเป็นของจำเลยที่ ๑ - ๒ อยู่ ส่วนข้อที่ขอให้วินิจฉัยว่า มัสยิดดุสลามมีอำนาจฟ้องหรือไม่ ไม่จำต้องวินิจฉัย เพราะเมื่อฟังว่ากรรมสิทธิ์ยังเป็นของจำเลยที่ ๑ - ๒ คดีไม่มีทางลงโทษจำเลยได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 540/2506 มัสยิดซอลาฮุดดิน โดยนายหะยีอัดดะนาน ผู้รับมอบอำนาจ โจทก์ นายเหม กิตติพงศ์ ที่ 1 นางบิด้า หงสา ที่2 นายหะยีมูชา โอกฤษ ที่ 3 นาย สุรินทร์ สานนภพ ที่ 4 นายลาเต๊ะ พงศ์ยี่หล้า ที่ 5 ล.