คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 470/2507
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่เจ้าหนี้ไปเก็บเงินจากลูกหนี้ ณ ที่ทำงานของลูกหนี้มาหลายครั้งติดต่อกัน ถือเป็นการตกลงโดยปริยายให้ชำระหนี้ ณ ที่อื่นซึ่งมิใช่ภูมิลำเนาของเจ้าหนี้ หากเจ้าหนี้ไม่ไปเก็บเงินตามที่เคยปฏิบัติ ลูกหนี้จึงยังไม่ถือว่าผิดนัด
ย่อคำพิพากษา
ทำสัญญาจะซื้อขายที่ดินกัน โดยผู้ซื้อผ่อนส่งชำระราคาเป็นงวดๆผู้ขายได้ไปเก็บเงินจากผู้ซื้อ ณ ที่ทำงานของผู้ซื้อมา 7 งวดแล้ว พฤติการณ์เช่นนี้ แสดงว่าได้ตกลงกันโดยปริยาย ให้ชำระเงิน ณ ที่อื่นซึ่งมิใช่ภูมิลำเนาของเจ้าหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา324 ต่อจากงวดที่ 7 แล้ว ผู้ขายมิได้ไปเก็บเงินดังเช่นเคยปฏิบัติมาดังนี้ ผู้ขายจะถือว่าโจทก์ผิดนัดไม่ชำระหนี้ และใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาหาได้ไม่
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
—
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายเจิม ภูมิจิตร · จำเลย - นายชิน ศรีพาเพลิน ที่ 1, นายชาย ศรีพาเพลินที่ 2, · จำเลย - นายเฉิด ศรีพาเพลิน ที่ 3, สิบตำรวจโทชอบ ศรีพาเพลิน ที่ 4 |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | สวัสดิ์ พานิชอัตรา · วิชัยนิตินาท · คร้าม สิวายะวิโรจน์ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา