คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 573/2507

ฟ้องที่โจทก์ขอให้ศาลลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดินมาตรา 20 นั้น อาคารเช่าที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเรียกเก็บค่ากินเปล่าเป็น "เคหะ" หรือเป็นสิ่งปลูกสร้างที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัย เป็นองค์ประกอบอันเป็นสารสำคัญที่โจทก์จำเป็นต้องกล่าวบรรยายมาในฟ้อง ถ้าโจทก์ไม่บรรยายมา ฟ้องของโจทก์ก็ฟังลงโทษจำเลยไม่ได้

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าตึกแถวของจำเลย เมื่อสัญญาเช่าสิ้นอายุแล้วจำเลยเรียกให้โจทก์ชำระค่ากินเปล่าให้จำเลย 16,000 บาท จำเลยจึงจะยอมให้โจทก์เช่าตึกพิพาทต่อไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน มาตรา 20 ศาลอาญาไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ชั้นพิจารณา ศาลอาญาเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้ว ให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ในฟ้องโจทก์ไม่ปรากฏข้อความแห่งใดและไม่อาจแปลหรืออนุมานได้ว่าตึกแถวที่โจทก์ว่าจำเลยเรียกค่ากินเปล่าจากผู้เช่าเป็นเคหะตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน ถ้าตึกแถวดังกล่าวนี้ไม่ใช่เคหะจำเลยก็เรียกเงินกินเปล่าได้ไม่ผิดกฎหมายพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าคำว่า "เคหะ" หรือสิ่งปลูกสร้างที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นองค์ประกอบอันเป็นสารสำคัญที่โจทก์จำเป็นจะต้องกล่าวบรรยายมาในฟ้องให้ปรากฏว่า ตึกเช่าที่จำเลยเรียกเก็บค่ากินเปล่าจากผู้เช่าเป็นเคหะหรือเป็นที่อยู่อาศัยเพราะจำเลยซึ่งเป็นเจ้าของตึกเช่ามีสิทธิที่จะเรียกเงินกินเปล่าจากผู้เช่าตึกที่ไม่ใช่เคหะ หรือมิใช่เป็นที่อยู่อาศัยได้โดยไม่มีกฎหมายห้ามเมื่อคดีนี้โจทก์ไม่บรรยายไว้ ฟ้องของโจทก์ก็ไม่อาจฟังลงโทษจำเลยได้ พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 573/2507 นายสละ ผดุงเจริญ โจทก์ นายสงวน เปลี่ยนเชาวน์ จำเลย