คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1172-1175/2509

ฟ้องขอให้ขับไล่ออกจากที่ดินและโรงเรือนซึ่งสร้างอยู่บนที่ดินนั้น ศาลพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินแต่ประการเดียว ไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอ

คดีทั้งสี่สำนวนนี้ศาลรวมพิจารณาและพิพากษา โจทก์ฟ้องอย่างเดียวกันว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินและโรงเรือนซึ่งตั้งอยู่ในที่ดินนี้ ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากโรงเรือนและที่ดิน กับให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ทำนองเดียวกันว่านายผุดเช่าที่ดินจากเจ้าของเดิมแล้วปลูกโรงเรือนพิพาทขึ้น ต่อมานายผุดได้ขายโรงเรือนเหล่านี้ให้พวกจำเลย พวกจำเลยได้เช่าที่ดินนี้จากเจ้าของที่ดินต่อมา โจทก์ไม่มีสิทธิขับไล่จำเลย ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากโรงเรือนและที่ดิน และให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะข้อที่ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากโรงเรือนพิพาท นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยทั้งหมดฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำขอท้ายฟ้องทุกสำนวนของโจทก์มีว่าขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและโรงเรือน ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยนอกจากที่ดินแต่สถานเดียวจึงไม่ใช่พิพากษาเกินคำขอ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1172 - 1175/2509 นางมิน ะ หมัดอาดัม(หญิงม่าย)โดย นายสาฮามิด บินมะหะหมัด ผู้รับมอบอำนา จ โจทก์ นางซุ่นม่วย แซ่เล้า กับจำเลยอื่น ๆ อีก รวม 4 สำนว น จำเลย