คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 242/2514

คดีก่อนโจทก์ฟ้องอ้างว่า ที่ดินที่โจทก์จำเลยพิพาทกันในคดีนั้นเป็นทางภารจำยอมขอให้บังคับจำเลยขนย้ายกองไม้ที่วางอยู่ ในทางภารจำยอม ศาลฎีกาพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินโจทก์ ให้จำเลยขนย้ายกองไม้ที่วางอยู่ในทางภารจำยอมออกไป โจทก์ไม่ได้กล่าวและไม่ได้ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วในทางภารจำยอมในขณะฟ้องคดีก่อน โจทก์เพิ่งยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยรื้อในชั้นบังคับคดี แก่ศาลฎีกาให้ยกคำร้อง โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ว่าโจทก์กับบริวารจำเป็นต้องใช้ยานพาหนะเข้าออกในทางภารจำยอม แต่มีรั้วกัดขวางอยู่ ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วออกไป เห็นได้ว่าโจทก์มิได้ฟ้องคดีนี้โดยอาศัยเหตุและมิได้มีคำขอให้บังคับจำเลยเป็นอย่างเดียวกันกับคดีก่อนจึงไม่เป็นฟ้องซ้ำ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกนำเศษไม้เข้าไปกองไว้ในทางภารจำยอม ทำให้โจทก์และบริวารเสื่อมเสียประโยชน์แห่งภารจำยอมโจทก์จึงฟ้องนางอ่อนและจำเลยทั้งสองที่ศาลชั้นต้นคดีแพ่งหมายเลยแดงที่ ๗๔/๒๕๐๗ ศาลพิพากษาคดีที่กล่าวว่า ทางพิพาทกว้าง ๖.๔๐ เมตร เป็นภารจำยอมแก่ที่ดินโจทก์ นางอ่อนตาย จำเลยที่ ๑ รับมรดกที่ดินของนางอ่อนและรับมรดกความได้ขนย้ายแต่กองไม้ออกไปแล้วไม่รื้อรั้ว โจทก์ได้ขอให้จำเลยรื้อรั้ว จำเลยไม่ยอม จึงขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนรั้วไม้ออกไป จำเลยทั้งสองให้การว่า รั้วตามฟ้องมีอยู่นานแล้ว โจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำ ในวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นสอบถาม คู่ความแถลงรับข้อเท็จจริงบางข้อ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้ว พิพากษาให้จำเลยรื้อรั้วออกไปให้พ้นทางภารจำยอม มิให้จำเลยเอาสิ่งหนึ่งประการใดกีดขวางทางภารจำยอมต่อไป ถ้าจำเลยไม่รื้อ ให้โจทก์เสียค่าใช้จ่ายรื้อเอง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องซ้ำ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีก่อนโจทก์อ้างว่าที่ดินที่โจทก์จำเลยพิพาทกันในคดีนั้น เป็นทางภารจำยอม ขอให้บังคับจำเลยขนย้ายกองไม้ที่วางอยู่ในทางภารจำยอม เมื่อศาลฎีกาพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินโจทก์กว้าง ๖.๔๐ เมตร จึงบังคับตามคำขอท้ายฟ้องโจทก์ ให้จำเลยขนย้ายกองไม้ที่วางอยู่ในทางภารจำยอมออกไป แต่โดยเหตุที่มีรั้วไม้อยู่ทางด้านตะวันออกของทางภารจำยอมก่อนโจทก์ฟ้องคดีก่อน และจำเลยรื้อรั้วทำใหม่ยาว ๕.๑๐ เมตร ด้านใต้ของรั้วมีประตูซึ่งโจทก์ได้ใช้เดินเข้าออกจากทางภารจำยอมกว้าง ๑.๓๐ เมตร ตามปกติโจทก์เคยใช้ทางภารจำยอมเดินแต่เพียงเท่าทางเดินที่ตรงประตู โจทก์จึงไม่ได้กล่าวถึง และขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วในขณะฟ้อง โจทก์เพิ่งยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยรื้อในชั้นบังคับคดี แต่ศาลฎีกาให้ยกคำร้อง โจทก์จึงฟ้องคดีนี้บรรยายความเป็นมาทำนองเดียวกันกับในคดีก่อน แล้วอ้างว่าโจทก์กับบริวารจำเป็นต้องใช้ยานพาหนะเข้าออกในทางภารจำยอม แต่มีรั้วกีดขวางอยู่ ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วออกไป เห็นได้ว่าโจทก์มิได้ฟ้องคดีนี้โดยอาศัยเหตุและมิได้มีคำขอให้บังคับจำเลยเป็นอย่างเดียวกันกับคดีก่อน จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปความ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 242/2514 นายลา มณฑา โจทก์ นางชุณหา บำรุงเกียรติ ที่ 1 นายเสริม บำรุงเกียรติ ที่ 2 ล.