คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1700/2517

โจทก์ฟ้องอ้างว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ได้มาโดยนางสีทามารดายกให้แก่โจทก์แต่ผู้เดียว จำเลยบุกรุกเข้าแย่งทำนาของโจทก์ขอให้ศาลพิพากษาว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ให้จำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาท และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายปีละ 2,500 บาท จนกว่าจะออกไปจากที่พิพาท จำเลยให้การปฏิเสธว่านางสีทามารดาไม่ได้ยกนาพิพาทให้แก่โจทก์ โจทก์จำเลยครอบครองนาพิพาทร่วมกันมาเป็นส่วนสัด จำเลยไม่ได้เข้าแย่งทำนาของโจทก์โจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย ระหว่างสืบพยานโจทก์จำเลยตกลงท้ากันว่า ถ้าโจทก์ยอมสาบานและดื่มน้ำสาบานต่อหน้าพระสังกัดจายวัดสระทอง ว่านางสีทายกนาพิพาทให้โจทก์ทั้งหมด จำเลยยอมแพ้คดี ถ้าโจทก์ไม่ยอมสาบานและดื่มน้ำสาบาน โจทก์ยอมแพ้คดี ดังนี้ เมื่อโจทก์ได้สาบานและดื่มน้ำสาบานตามคำท้าแล้วจำเลยย่อมจะต้องแพ้คดีทั้งหมดรวมทั้งต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งหมดตามฟ้องจำเลยจะอ้างว่าศาลอาจกำหนดค่าเสียหายให้ได้ตามสมควรหาได้ไม่

โจทก์ฟ้องและขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของนาพิพาทโดยนางสีทามารดายกให้โจทก์แต่ผู้เดียว จำเลยได้บุกรุกเข้ามาไถหว่านนาของโจทก์ทั้งหมดโจทก์ห้ามจำเลย จำเลยกลับอ้างว่านาเป็นของจำเลยทำให้โจทก์เสียหาย เนื่องจากไม่ได้ทำนาคิดเป็นเงินปีละ ๒,๕๐๐ บาทขอให้ศาลพิพากษาว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ บังคับจำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาท ห้ามมิให้เกี่ยวข้อง และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ปีละ ๒,๕๐๐ บาท ตลอดไปจนกว่าจะออกจากที่นาพิพาท จำเลยที่ ๗ ถึงแก่กรรม โจทก์จึงขอถอนฟ้องจำเลยที่ ๗ จำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๖ ให้การร่วมกันว่า นางสีทาไม่ได้ยกนาพิพาทให้แก่โจทก์ โจทก์มิได้ครอบครองทำกินแต่ผู้เดียว แต่ร่วมกับจำเลยทำกินตลอดมาในปี ๒๕๑๓ โจทก์และจำเลยได้ตกลงแบ่งนาพิพาทออกเป็นสองส่วน จำเลยที่ ๑ ได้ส่วนทิศตะวันออก โจทก์และจำเลยที่ ๒, ๔, ๖ ได้ส่วนทิศตะวันตกแล้วได้ครอบครองทำกินเป็นส่วนสัดตลอดมา จำเลยไม่ได้เข้าแย่งทำนาโจทก์โจทก์จึงมิได้รับความเสียหาย ระหว่างสืบพยาน คู่ความตกลงท้ากันว่า ถ้าโจทก์ยอมสาบานและดื่มน้ำสาบานต่อหน้าพระสังกัดจายวัดสระทอง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด ว่า นางสีทายกนาพิพาทให้โจทก์ทั้งหมด จำเลยยอมแพ้คดีถ้าโจทก์ไม่ยอมสาบานและดื่มน้ำสาบาน โจทก์ยอมแพ้ โจทก์ได้สาบานและดื่มน้ำสาบานแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ปีละ ๒,๕๐๐ บาท นับแต่วันละเมิดไปจนกว่าจะออกจากที่พิพาทนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาเฉพาะเรื่องค่าเสียหาย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่ ๒๖ มกราคม ๒๕๑๕ เฉพาะตอนที่คู่ความท้ากันมีข้อความดังนี้ "ถ้าโจทก์ยอมไปสาบาน และดื่มน้ำสาบานต่อหน้าพระสังกัดจาย วัดสระทองตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด ว่า นางสีทา ดำดี ได้ยกนาพิพาททั้งหมดให้แก่โจทก์คนเดียวแล้ว จำเลยทั้งหมดยอมแพ้คดี ถ้าหากโจทก์ไม่ยอมสาบานและดื่มน้ำสาบานแล้ว โจทก์ยอมแพ้คดี" ตามคำท้าดังกล่าวเมื่อโจทก์ยอมสาบานและดื่มน้ำสาบานแล้ว จำเลยยอมแพ้คดี ย่อมหมายความถึงยอมแพ้คดีทั้งหมด เพราะมิได้บ่งระบุว่าจำเลยยอมแพ้คดีเฉพาะส่วนใด โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลยและเรียกค่าเสียหายด้วย จำเลยจึงต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามฟ้องส่วนที่จำเลยฎีกามาด้วยว่าศาลอาจกำหนดค่าเสียหายให้ตามสมควรได้นั้นศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้เป็นเรื่องคู่ความท้ากัน จำเลยตกเป็นฝ่ายแพ้คดีตามคำท้า จึงต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งหมดตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีมาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยที่ ๑ ถึง ๖ ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1700/2517 นางอูด ชมภู โจทก์ นางเต่า มาลา หรือดำดี ที่ 1 กับพวกรวม 7 คน จำเลย