คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 956/2519
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
สัญญาขายฝากที่ทำขึ้นโดยมีเจตนาแท้จริงเป็นการกู้ยืมเงินและจำนองทรัพย์สิน ถือเป็นนิติกรรมอำพรางสัญญาขายฝากนั้นเป็นโมฆะ แต่การกู้ยืมเงินและจำนองทรัพย์สินยังคงมีผลบังคับ
ย่อคำพิพากษา
จำเลยมีเจตนาจะจำนองที่ดินและบ้าน แต่โจทก์ให้ทำเป็นสัญญาขายฝาก เหตุที่จำเลยยอมทำสัญญาขายฝากตามความประสงค์ของโจทก์ก็เพื่อจะได้เงินตามที่ต้องการ สัญญาขายฝากจึงมิใช่นิติกรรมอำพราง
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางจรวยศรี ชลวิศิษฎร์ · จำเลย - นางประเทือง ศาสตร์ศิลป์ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | แผ้ว ศิวะบวร · จันทร์ ระรวยทรง · พยนต์ ยาวะประภาษ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา