คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2521

จำเลยเช่าตึกแถวของโจทก์ เมื่อครบกำหนดตามสัญญาเช่าแล้วจำเลยไม่ออก โจทก์จึงฟ้องคดีขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายจากการขาดประโยชน์ในการใช้ตึกแถวจำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยอมออกจากตึกแถว และยอมใช้ค่าเสียหาย ศาลพิพากษาตามยอม คดีถึงที่สุด ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยบรรยายฟ้องว่า ในวันที่จำเลยและบริวารออกไปจากตึกแถวที่เช่า โจทก์ได้ตรวจดูอาคารปรากฏว่ากระเบื้องกันสาดด้านหน้าถูกรื้อออกหมดกระเบื้องหลังคาถูกรื้อไปบางส่วน ประตูเหล็กด้านหน้าชำรุดเสียหาย ซึ่งจำเลยมีเจตนาก่อให้เกิดความเสียหาย มิใช่ความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติดังนี้ คำบรรยายฟ้องดังกล่าวย่อมคลุมถึงความเสียหายทั้งที่เกิดจากสัญญาเช่า ซึ่งจำเลยต้องรับผิดชอบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562 และเกิดจากการละเมิดตาม มาตรา 420 เมื่อศาลฟังว่าการที่ประตูเหล็กผุกร่อนนั้น มิใช่เพราะเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา แต่เป็นเพราะจำเลยไม่สงวนรักษาทรัพย์สินที่เช่าจึงให้จำเลยใช้ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องซ่อมแซม จึงตรงตามประเด็นแล้ว ไม่เป็นการนอกฟ้องและสัญญาประนีประนอมยอมความในคดีก่อนเป็นเรื่องจำเลยไม่คืนทรัพย์ที่เช่า อันเป็นค่าเสียหายคนละมูลกรณีกับค่าเสียหายเกี่ยวกับประตูเหล็กในคดีนี้ ค่าเสียหายในคดีนี้จึงไม่ระงับสิ้นไป

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความในคดีที่โจทก์ฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหาย โดยจำเลยยอมออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง และยอมใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๓,๖๐๐ บาท ต่อมาในวันที่จำเลยขนย้ายออกไปโจทก์พบว่าอาคารเสียหายหลายรายการโดยจำเลยมีเจตนาก่อให้เกิดความเสียหาย จึงขอให้ชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าวรวมทั้งค่าไฟฟ้าและน้ำประปา จำเลยให้การว่า ความเสียหายตามฟ้องเป็นผลโดยตรงจากการใช้ทรัพย์สิน เช่นวิญญูชนทั่วไป และระวังสิ้นไปแล้วโดยผลของสัญญาประนีประนอมในคดีก่อน ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ขำระเงิน ๒,๖๗๙.๘๐ บาทส่วนจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อแรกว่าที่ศาลล่างทั้งสองให้จำเลยรับผิดใช้ค่าเสียหายเกี่ยวกับประตูเหล็กด้านหน้า เป็นการนอกฟ้องนอกประเด็นนั้น พิเคราะห์แล้วโจทก์บรรยายฟ้องว่า ในวันที่จำเลยและบริวารออกไปจากตึกแถวที่เช่าโจทก์ได้ตรวจดูอาคารปรากฏว่ามีการชำรุดเสียหาย ห้องน้ำ ห้องส้วมอุดตัน กระเบื้องกันสาดด้านหน้าถูกรื้อออกทั้งหมด กระเบื้องหลังคาถูกรื้อไปบางส่วน ประตูเหล็กด้านหน้าชำรุดเสียหาย ซึ่งจำเลยมีเจตนาก่อให้เกิดความเสียหาย มิใช่ความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ คำบรรยายฟ้องเช่นนี้ย่อมคลุมถึงความเสียหายทั้งที่เกิดจากสัญญาเช่าที่จำเลยต้องรับผิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๖๒ และทั้งที่เกิดจากการละเมิดตามมาตรา ๔๒๐ ศาลชั้นต้นเชื่อว่าเพราะจำเลยที่ ๑ ปิดประตูไว้ตลอดเวลาทำให้เหล็กผุกร่อนมากกว่าปกติ ถือว่าไม่สงวนรักษาทรัพย์สินที่เช่า เป็นการฟ้องข้อเท็จจริงว่า การที่ประตูผุกร่อนมิใช่เสื่อมสภาพไปตามเวลาตามคำให้การต่อสู้ของจำเลย ให้จำเลยรับผิดใช้ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องซ่อมแซมเป็นเงิน ๒,๐๐๐ บาท ตรงตามประเด็นแล้วฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น จำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า ค่าเสียหายเกี่ยวกับประตูเหล็กนี้ได้ระงับสิ้นไปโดยผลแห่งสัญญาประนีประนอมยอมความในคดีแพ่งแดงที่ ๗๘/ ๒๕๑๘ ของศาลชั้นต้นนั้น เห็นว่าค่าเสียหายตามสัญญาประนีประนอมดังกล่าวเป็นเรื่องจำเลยไม่คืนทรัพย์ที่เช่า เป็นคนละมูลกรณีกับค่าเสียหายคดีนี้จึงไม่ระงับสิ้นไป ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2521 นายชูสิน มุนีเวชฯ โจทก์ นายเฮงล้ง แซ่ลิ กับพวก จำเลย