คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5039/2537
ป.วิ.แพ่ง ม.142
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงินจำนวนมากกว่าที่โจทก์ขอมาในคำฟ้อง โดยส่วนที่เกินนั้นเป็นประโยชน์แก่โจทก์ และโจทก์มิได้อุทธรณ์หรือฎีกาคัดค้าน ถือว่าโจทก์ยอมรับคำพิพากษาในส่วนนั้นแล้ว จึงไม่เป็นการพิพากษาเกินคำขอของโจทก์
ย่อคำพิพากษา
โจทก์ขอบังคับให้จำเลยขายที่ดินให้แก่โจทก์ในราคา1,695,620 บาท ตามสัญญาจะซื้อจะขาย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยขายที่ดินให้แก่โจทก์ในราคาไร่ละ 40,000 บาท เมื่อคิดคำนวณแล้วมากกว่าราคาที่โจทก์จำเลยตกลงกันตามสัญญาจะซื้อจะขายประมาณ 50,000 บาท โจทก์ไม่อุทธรณ์และฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นการที่จำเลยได้รับประโยชน์ไม่ใช่โจทก์ซึ่งโจทก์ก็รับในคำแก้ฎีกา กรณีจึงไม่ใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอของโจทก์ตามที่จำเลยฎีกา
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.142 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นางประพิณ กาไชย · จำเลย - นายพิบูล มาทอง |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ปราโมทย์ บุนนาค · อากาศ บำรุงชีพ · ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายอุดม วัตตธรรม · ศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายชวเลิศ โสภณวัตร |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา