มาตรานี้อธิบายว่าสิทธิยึดหน่วงจะหมดไปเมื่อผู้ทรงสิทธิไม่ได้ครอบครองทรัพย์สินนั้นแล้ว แต่มีข้อยกเว้นหากทรัพย์สินนั้นถูกนำไปให้เช่าหรือจำนำโดยที่ลูกหนี้ยินยอม สิทธิยึดหน่วงก็ยังคงอยู่
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 250 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 4 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2521–2547) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 2690/2529 🤖 ย่อโดย AIการใช้สิทธิทางศาลเพื่อบังคับคดีโดยสุจริตไม่เป็นการละเมิด แม้ภายหลังคำสั่งบังคับคดีถึงที่สุดแล้ว คู่ความต้องปฏิบัติตามคำสั่งศาลนั้น การไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลที่ถึงที่สุดแล…ฎีกาที่ 7125/2547 🤖 ย่อโดย AIผู้ขนส่งมีสิทธิยึดหน่วงสินค้าไว้จนกว่าจะได้รับชำระค่าระวางพาหนะและอุปกรณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากรับสินค้าไว้ และมีบุริมสิทธิเหนือสินค้าดังกล่าว ซึ่งมีลำดับก่อนเจ้าหนี้ตามคำพิพ…ฎีกาที่ 308-309/2521 🤖 ย่อโดย AIการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ตามมาตรา 1382 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้น เมื่อครบกำหนดเวลาแล้ว ย่อมได้กรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์นั้นโดยผลของกฎหมาย…ฎีกาที่ 1701/2524 🤖 ย่อโดย AIเมื่อศาลมีคำสั่งให้ถอนการยึดทรัพย์อันถึงที่สุดแล้ว เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาต้องปฏิบัติตามคำสั่งศาลและไม่มีสิทธิยึดหน่วงทรัพย์นั้นไว้อีกต่อไป…สิทธิยึดหน่วงคือสิทธิที่จะยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ สิทธิยึดหน่วงจะหมดไปเมื่อผู้ทรงสิทธิไม่ได้ครอบครองทรัพย์สินนั้นแล้ว
สิทธิยึดหน่วงจะยังคงอยู่ หากทรัพย์สินที่ยึดหน่วงไว้นั้นได้ให้เช่าไปหรือจำนำไว้โดยความยินยอมของลูกหนี้
การที่สิทธิยึดหน่วงระงับไปหมายความว่าผู้ทรงสิทธิไม่มีสิทธิที่จะยึดหน่วงทรัพย์สินนั้นไว้อีกต่อไป เพื่อบังคับชำระหนี้
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26