มาตรานี้กำหนดว่า คู่ความฝ่ายใดไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่าด้วยพยานหลักฐาน จนทำให้คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งต้องเสียค่าฤชาธรรมเนียมหรือค่าธรรมเนียมเกินกว่าที่ควรเสีย ให้ถือว่าค่าฤชาธรรมเนียมที่เพิ่มขึ้นนั้นเป็นค่าฤชาธรรมเนียมอันไม่จำเป็นตามความหมายแห่งมาตรา 166 และให้คู่ความฝ่ายที่ก่อให้เกิดขึ้นนั้นเป็นผู้ออกใช้ให้
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 105 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2492–2530) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 149/2492 🤖 ย่อโดย AI* ผู้พิพากษาที่เคยนั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้น แม้จะถูกย้ายไปอยู่ศาลอื่น หากยังคงเป็นผู้พิพากษาอยู่ ย่อมมีอำนาจอนุญาตให้คู่ความในคดีนั้นฎีกาได้ * ศาลอุทธรณ์มีอำนาจไม่พิ…ฎีกาที่ 4036-4037/2530 🤖 ย่อโดย AIคำพิพากษาถึงที่สุดในคดีก่อน ย่อมผูกพันคู่ความในคดีนั้น และมีผลบังคับแก่ข้ออ้างหรือข้อต่อสู้ในประเด็นเดียวกันที่คู่ความเดียวกันยกขึ้นมากล่าวอ้างในคดีหลัง แม้จะอ้างเหตุผลหร…ตัวบทให้คู่ความฝ่ายที่ก่อให้เกิดขึ้นนั้นเป็นผู้ออกใช้ให้
ค่าฤชาธรรมเนียมอันไม่จำเป็นตามความหมายแห่งมาตรา 166
บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่าด้วยพยานหลักฐาน
↑ ดูประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26