มาตรานี้เกี่ยวกับการสั่งอาหาร เครื่องดื่ม หรือเข้าพักโรงแรม โดยที่รู้ตัวอยู่แล้วว่าไม่มีเงินจ่ายค่าบริการเหล่านั้น การกระทำแบบนี้ถือเป็นความผิดทางอาญา
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 345 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 3 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2505–2516) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 2197/2516 🤖 ย่อโดย AIเงินค่าเข้าอยู่ในโรงแรมเป็นเพียงค่าบริการที่ผู้เสียหายควรได้รับ ไม่ใช่ทรัพย์สินหรือราคาที่สูญเสียไปจากการกระทำความผิด จึงไม่สามารถเรียกแทนผู้เสียหายได้ตามประมวลกฎหมายอาญา…ฎีกาที่ 1077/2511 🤖 ย่อโดย AIการที่ผู้เสียหายยอมมอบทรัพย์สินให้แก่จำเลย โดยจำเลยแจ้งว่าจะชำระราคาภายหลัง ถือเป็นการตกลงให้ซื้อเชื่อ ไม่ใช่การฉ้อโกงทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 345…ฎีกาที่ 1686/2505 🤖 ย่อโดย AIการสั่งซื้ออาหารเพื่อนำไปบริโภคในสถานที่อื่นนอกร้าน ถือเป็นสัญญาจ้างเหมา เมื่อผู้สั่งซื้อไม่ชำระราคา ถือเป็นความผิดทางแพ่ง ไม่ใช่ความผิดอาญา…การกระทำจะผิดมาตรานี้ก็ต่อเมื่อผู้สั่งซื้อและบริโภคอาหารหรือเครื่องดื่มนั้น รู้ตัวอยู่แล้วว่าตนไม่สามารถชำระเงินได้
มีความผิดตามมาตรานี้ได้ หากผู้เข้าพักรู้ตัวอยู่แล้วว่าตนไม่สามารถชำระเงินค่าอยู่ในโรงแรมนั้นได้
การกระทำจะผิดมาตรานี้ต้องมีเจตนา คือรู้ว่าตนไม่สามารถชำระเงินได้ตั้งแต่แรก
ผู้กระทำความผิดต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26