คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 553/2472

พูดโดยเชื่อถ้อยคำของผู้อื่นไม่เรียกว่าทุจริตหลอกลวง วิธีพิจารณาอาญา อายุความ หน้าที่โจทก์ต้องสืบว่าคดีไม่ขาดอายุความ

คดีนี้โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ ๒๗ มกราคม พ.ศ.๒๔๗๐ ว่า จำเลยหลอกลวงเอาห้องแถวแลตลาดซึ่งไม่ใช่ของตนมาประกันเงินกู้จากโจทก์และกล่าวในฟ้องว่าโจทก์ทราบความทุจริตของจำเลยแล้วจึงได้มาฟ้อง ทางพิจารณาปรากฎว่า ห้องแถว ฯลฯ นั้นจำเลยปลูกลงในที่ของ ส.และจำเลยทำสัญญายกกรรมสิทธิให้ ส.แล้ว แต่ ส.บอกว่าถ้าจำเลยส่งค่าเช่าเสมอแล้วจะไม่คิดเอาเป็นกรรมสิทธิต่อมาวันที่ ๑๕ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๗๐ มีเจ้าหนี้มายึดห้องแถวนั้น ส.ร้องขัดทรัพย์ ศาลก็ได้สั่งให้ถอนการยึดแต่วันนั้น เพราะเห็นว่า ส.เป็นเจ้าของห้องแถว โจทก์จึงมาฟ้องคดีนี้ จำเลยจึงต่อสู้ว่าคดีขาดอายุความ ศาลอาญาตัดสินจำคุกจำเลย ๖ เดือน ศาลอุทธรณ์ตัดสินปล่อยโดยเห็นว่าจำเลยไม่ได้หลวกลวงและโจทก์ทราบข้อความเรื่องยกกรรมสิทธิดีแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยบอกแก่โจทก์ให้ห้องแถวเป็นประกันนั้นโดยเชื่อถ้อยคำของ ส.จึงไม่มีการทุจริต และคดีนี้เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องสืบว่าคดีของโจทก์ไม่ขาดอายุความ เรื่องนี้โจทก์ทราบความทุจริต+ ๓ เดือนแล้ว คดีจึงขาดอายุความ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 553/2472 เจ้าจอมมารดาโหมด โจทก์ หลวงพูนเลขเสริม จำเลย