⚖️ LawAraiค้นกฎหมาย · ค้นฎีกา · ✨ ผู้ช่วยร่าง
หน้าแรกค้นฎีกา › ฎีกา 1212-1213/2479

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1212-1213/2479

พ.ร.บ.คนเข้าเมือง ม.14, 15 · ป.วิ.อาญา ม.21, 213, 225

📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
ศาลจะลงโทษจำเลยต่ำกว่าอัตราโทษขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนดไว้มิได้ และจำเลยจะฎีกาในข้อเท็จจริงในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยลดลงกว่าโทษที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ไม่ได้

ย่อคำพิพากษา

ในกรณีที่กฎหมายกำหนดโทษอย่างต่ำในความผิดอย่างหนึ่งไว้ ศาลจะลงโทษจำเลยในความผิดอย่างนั้นต่ำกว่าอัตราที่กำหนดไว้นั้นไม่ได้ ในคดีที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 7 ปี ศาลอุทธรณ์แก้เป็น 4 ปี ในบทและมาตราเดียวกันเช่นนี้ จำเลยจะฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้

⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง

มาตราที่เกี่ยวข้อง

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.21 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.213 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.225 พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2470 ม.14 พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2470 ม.15

🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.21 → ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.213 → ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.225 →

คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)

ในคดีทั้ง ๒ สำนวนนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่านายฮวด นายปลื้มจำเลยมีความผิดฐานปลอมใบสำคัญถิ่นที่อยู่อันเป็นหนังสือสำคัญในราชการตามกฎหมายอาญา ม.๒๒๔-๒๒๖-๒๒๗-๒๓๐-๒๑๒ และพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.๒๔๗๐ ม.๑๕-๑๔ ให้จำคุก คนละ ๗ ปี ปรับคนละ ๕๐ บาท นายอึ้งเต็กหวองมีความผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๒๔-๒๒๖-๒๒๗ และ พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พงศ.๒๔๗๐ ม.๑๔-๑๕ ฐานที่ตนมิได้มีภูมิลำเนาอยู่ในอำเภอประทุมวัน แต่กลับไปสมคบกับนายฮวดและนายปลื้มผู้เป็นเจ้าพนักงานจดข้อความลงในหนังสืออนุญาตให้ออกจากพระราชอาณาจักรว่ามีภูมิลำเนาอยู่ในอำเภอประทุมวัน ส่วนนางตั้งฮุ้นยังไม่มีความผิดให้ปล่อยตัวไป ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าตามข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่านายฮวดได้สมคบร่วมคิดในการกระทำผิดในสำนวนที่ ๑ ด้วย ส่วนนายปลื้มนั้นเห็นพ้องด้วยกันกับศาลชั้นต้นว่าได้ทำผิดดังโจทก์ฟ้องจริง สำหรับในสำนวนที่ ๒ พะยานหลักฐานโจทก์ยังอ่อนมากจึงฟังลงโทษจำเลยไม่ได้ แม้นายอึ้งเต็กหวองมิได้อุทธรณ์มาก็ดีก็ปล่อยตัวไปได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษนายปลื้มแต่ผู้เดียวตามมาตรา ๒๒๔-๒๓๐-๒๑๒ แห่งกฎหมายอาญา และพ.ร.บ.คนเข้าเมือง ม.๑๕ จำคุก ๔ ปี ปรับ ๕๐ บาท จำเลยอื่นให้ปล่อยตัวไป โจทก์และนายปลื้มฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่านายปลื้มฎีกามิได้ตาม ม.๒๑๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา และการที่นายปลื้มแถลงอ้าง ม.๒๑๓-๒๒๕ ขึ้นมานั้นเห็นว่าไม่เกี่ยวข้องกับคดีเรื่องนี้สำหรับฎีกาโจทก์นั้นเห็นพ้องด้วยกับศาลอุทธรณ์ว่าในสำนวนที่ ๑ ยังฟังไม่ได้ว่านายฮวดได้สมคบกับนายปลื้ม และในสำนวนที่ ๒ นั้นหลักฐานของโจทก์อ่อนมากจะลงโทษจำเลยไม่ได้ แต่ที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษ นายปลื้ม ๔ ปี ตามมาตรา ๒๓๐ นั้นเมื่อกำหนดโทษอย่างต่ำในมาตรา ๒๓๐ มีกำหนด ๕ ปี เช่นนี้จึงมิชอบ จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำคุกนายปลื้มตามมาตรา ๒๓๐ มีกำหนด ๕ ปี ลดตาม ม.๕๙ เสีย ๑ ปี นอกนั้นยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1212 - 1213/2479 พนักงานอัยยการ โจทก์ นายฮวด เจียมจรรยา นายปลื้ม ปรีดีเปรม นางตั้งฮุ้น จำเลย พนักงานอัยยการ โจทก์ นายฮวด เจียมจรรยา นายปลื้ม ปรีดิเปรม นายอึ้งเต็กหวอง จำเลย

รายละเอียดคดี

คู่ความโจทก์ - พนักงานอัยยการ · จำเลย - นายฮวด เจียมจรรยา นายปลื้ม ปรีดีเปรม นางตั้งฮุ้น · โจทก์ - พนักงานอัยยการ · จำเลย - นายฮวด เจียมจรรยา นายปลื้ม ปรีดิเปรม นายอึ้งเต็กหวอง
องค์คณะ (ผู้พิพากษา)เทฟโนต์ · นิติศาสตร์ · อมาตย์
แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา

ฎีกาที่เกี่ยวข้อง

ฎีกา 6205/2541ฎีกา 1656/2544ฎีกา 7651/2552ฎีกา 2147/2521ฎีกา 712/2559ฎีกา 7988/2551ฎีกา 1268/2515ฎีกา 1715/2545ฎีกา 917/2564ฎีกา 1795/2493ฎีกา 664/2520ฎีกา 6355/2544ฎีกา 4225/2559ฎีกา 3814/2549ฎีกา 2813/2566ฎีกา 726/2487ฎีกา 11720/2555ฎีกา 3800/2564ฎีกา 7201/2568ฎีกา 11/2539ฎีกา 6344/2551ฎีกา 472/2539ฎีกา 2982/2562ฎีกา 3374/2566
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณ

แหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา