คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 780/2483

บุคคลวิกลจริตต้องรับผิด+ที่ตนกระทำละเมิด

คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นคนวิกลจริตได้ใช้มีดฟันภริยาโจทก์ตายและบุตรได้รับความเสียหายจำเลยที่ ๒ เป็นภริยาและผู้ปกครองจำเลยที่ ๑ ผู้วิกลจริต ขอให้จำเลยที่ ๒ ร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนและค่าทำศพต่อมา โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่าจำเลยที่ ๑ ได้ฟันภริยาโจทก์ตายจริงและแม้จำเลยที่ ๑ จะได้กระทำลงในขณะวิกลจริตก็ดี ก็ต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ มาตรา ๔๒๙ จำเลยฎีกาว่า การกระทำของผู้วิกลจริตถือไม่ได้ว่ากระทำโดยจงใจหรือประมาท จึงไม่เป็นการละเมิด ตามมาตรา ๔๒๐ แห่งประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่มีบทกฎหมายใด บัญญัติให้ถือดังที่ จำเลยฎีกามาที่ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่า จำเลยวิกลจริตใช้มีดฟันภริยาโจทก์ตายและให้จำเลยรับผิดในผลที่ตนทำละเมิดตามมาตรา ๔๒๙ ชอบแล้วจึงพิพากษายืนตาม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 780/2483 นายวุ่น จันทองอินทร์ โจทก์ นายชั้ว เอี่ยมสอาดที่ 1 นางชิ้นที่ 2 ล.