คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 353/2492
ป.พ.พ. ม.453, 491, 497
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
สัญญาที่ให้ไถ่คืนทรัพย์สินที่จำนองไว้ โดยมีข้อตกลงให้ผู้รับจำนองครอบครองใช้ประโยชน์ในทรัพย์สินนั้นแทนดอกเบี้ย ถือเป็นสัญญาขายฝาก หากไม่ทำตามแบบที่กฎหมายกำหนด จะฟ้องร้องบังคับตามสัญญาดังกล่าวไม่ได้
ย่อคำพิพากษา
โจทก์กู้เงินจำเลยเอาที่นาให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ยและเขียนสัญญามีความว่า 'ข้าพเจ้ามีความเต็มใจขายให้นางบุญเรืองเป็นราคา 50 บาทภายในกำหนด 6 เดือนตั้งแต่วันทำสัญญานี้เป็นต้นไปต่อไปเมื่อหน้าเมื่อพ้นกำหนด 3 ปีแล้ว ถ้าข้าพเจ้าและบุตรหลานคนหนึ่งคนใดจะไถ่ถอนคิดดอกเบี้ยให้นางบุญเรืองตามราคาเงิน 50 บาท' นั้นข้อสัญญาที่ให้ไถ่คืนเป็นในทำนองไถ่คืนเช่นสัญญาขายฝาก ถ้าไม่ทำให้ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เรื่องขายฝากแล้ว โจทก์จะฟ้องเอาที่ดินคืน โดยอาศัยข้อสัญญานี้หาได้ไม่ (ประชุมใหญ่)
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.453 → ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.491 → ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.497 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายคำ พรมสวาสดิ์ ผู้ได้รับมอบอำนาจจากนางทองพรม เพล้าวัธน์ (หญิงหม้าย · จำเลย - นางบุญเรือง (ไม่ทราบนามสกุล |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | จำรูญเนติศาสตร์ · ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร · นาถปรีชา |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา