คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1705/2493

โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ทุกคนที่จะได้รับในฐานะเป็นทายาทของผู้ตาย หาได้ขอให้ศาลแบ่งนาพิพาทไม่เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้แบ่งนาพิพาทระหว่างโจทก์ด้วยกันตามส่วน ก็หามีฝ่ายใดคัดค้านขึ้นมาไม่ โดยเหตุนี้เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของผู้ตายตกได้แก่โจทก์ในฐานะทายาทจริง ศาลฎีกาก็จำต้องพิพากษายืน

โจทก์ฟ้องขอให้ศาลสั่งแสดงว่าที่พิพาท ๒ แปลงเป็นของโจทก์ที่ ๑ กับนายอุ่นสามี ตกเป็นสินสมรสของโจทก์ที่ ๑ ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งเป็นมรดกของนายอุ่ม ตกได้แก่โจทก์ทุกคนผู้เป็นทายาท จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้แบ่งนาพิพาทระหว่างโจทก์ด้วยกันทุกคน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาคงฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังมา และเห็นว่าคดีนี้ความจริงโจทก์เป็นแต่เพียงขอให้ศาลแสดงว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ทุกคนที่จะได้รับในฐานะเป็น ภริยาและทายาทนายอุ่มตามส่วน หาได้ขอให้ศาลแบ่งนาพิพาทไม่แต่การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้แบ่งนาพิพาทระหว่างโจทก์ด้วยกันนั้น หาได้มีฝ่ายใดคัดค้านขึ้นมาไม่โดยเหตุนี้ศาลฎีกาจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1705/2493 นางคง อินบำรุง (หม้าย) ที่1, นายจุ้ย อินบำรุง ที่2, นางพงษ์ อินบำรุง ที่3, นายผัน อินบำรุง ที่ 4, นายผิน อินบำรุง ที่5, น.ส.ผอน อินบำรุง ที่6, นายเมี้ยน บุญมาที่ 7, นางพร้า อินบำรุง (หม้าย) ( ด.ช.เผื่อ อินบำรุง ผู้เยาว์) โจทก์ นางแตว หรือ เม่น พุ่มไหว ล