คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1794/2494

กอดปล้ำทำอนาจารหญิงสาวบนถนนริมฝั่งคลอง ซึ่งเป็นทางสาธารณะและทางหลวงในเวลากลางคืน ในขณะที่มีเด็กชายคนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า เมื่อเด็กชายคนนั้นเห็นเข้าก็วิ่งหนีไปเสีย และยังมีชายอีก 2 คนซึ่งเดินอยู่บนถนนชายคลองอีกฟากหนึ่งพบเห็นเข้า ดังนี้ ย่อมถือว่าเป็นความผิดที่ได้กระทำต่อหน้าธารรกำนัล

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานใช้กำลังกอดปล้ำ จูบ และจับนมนางสาวเฉลียว ลาภนานตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๖ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตามฟ้อง จำคุก ๓ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กระทำอนาจารนางสาวเฉลียว จริง ข้อวินิจฉัยมีเพียงว่า ความผิดเรื่องนี้เกิดขึ้นต่อหน้าธารกำนัล หรือไม่ ความข้อนี้ฟังได้ว่าเด็กชายเบิ้มวิ่งหนีไปเมื่อจำเลยลงมือกอดปล้ำนางสาวเฉลียวแล้ว ซึ่งต้องฟังว่าเด็กชายเบิ้มรู้เห็นการกระทำของจำเลย และสถานที่เกิดเหตุเป็นถนนริมฝั่งคลอง ๑๓ ซึ่งเป็นทางสาธารณะและทางหลวง แม้จะเป็นเวลาค่ำคืนก็ยังมีนายชำนายประสิทธิผู้เดินมาตามถนนชายคลองอีกฟากหนึ่งพบเห็น จึงเป็นความผิดที่ได้กระทำต่อหน้าธารกำนัล ไม่ใช่เป็นคดีความผิดต่อส่วนตัว ไม่จำต้องมีการร้องทุกข์ตามกฎหมาย จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1794/2494 อัยการประจำศาลจังหวัดธัญญบุรี โจทก์ นายฉัตร พวงย้อย จำเลย