คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1470/2497

โจทก์ทำสัญญาให้จำเลยอาศัยห้องเพื่ออำพรางการที่โจทก์ให้จำเลยเช่าช่วงดั่งนี้โจทก์จะนำเอาสัญญาอาศัย มาฟ้องขับไล่จำเลยในฐานะผู้อาศัยหาได้ไม่

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ทำสัญญาเช่าห้องจากสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ และโจทก์ได้ให้จำเลยอาศัยอยู่ในห้องนี้ เมื่อเดือนสิงหาคม ๒๔+ โจทก์ได้ทำสัญญาให้จำเลยอาศัยมีกำหนด ๓ เดือน ครบกำหนดแล้ว จำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าช่วงจากโจทก์ เป็นเวลาปีเศษ โจทก์กลัวสำนักงานทรัพย์สินฟ้องขับไล่ ในข้อผิดสัญญาเช่าช่วงจึงขอให้จำเลยทำสัญญาอาศัยจำเลยยอม ต่อมาจำเลยได้ทำสัญญาเช่าโดยตรงจากสำนักงานทรัพย์สิน ฯ ๆ ได้บอกเลิกสัญญากับโจทก์แล้ว โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ได้รู้กันทำสัญญาอาศัยขึ้นเป็นการอำพรางการที่โจทก์ ให้จำเลยเช่าช่วง ซึ่งความจริงจำเลยไม่ได้อาศัย โจทก์จะเอาสัญญาอาศัยอำพรางมาฟ้องขับไล่จำเลยหาได้ไม่ พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1470/2497 นางสาวสมัย ตั้งตรงจิตต์ โจทก์ นายจ่าเนตร(ชม รงคะกาญจนะ ) ที่ 1, นางสร้อย รงดะกาญจนะที่ 2 จำเลย