คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1483/2500

การที่จำเลยตัดฟันต้นเตย ซึ่งโจทก์ปลูกไว้ตามทางน้ำโดยไม่มีอำนาจจะทำได้ จำเลยต้องรับผิดชอบชดใช้ค่าต้นเตยให้แก่โจทก์ โดยไม่ต้องวินิจฉัยว่าทางน้ำจะเป็นทางสาธารณะหรือไม่.

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้บุกรุกเข้าตัดต้นเคยตามสายน้ำที่ดินของโจทก์เสียหาย จึงมาฟ้องให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ต้นเคยชื้นเอง และสายน้ำอยู่นอกเขตที่ดินของโจทก์ จึงไม่ต้องรับผิด ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วตัดสินให้โจทก์ชนะคดี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ทางน้ำพิพาทจะเป็นที่สาธารณะหรือไม่ก็ตาม เมื่อต้นเคยที่ปลูกเป็นของโจทก์จำเลยก็ไม่มีอำนาจที่จะมาตัดฟัน จึงต้องรับผิดต่อโจทก์สำหรับต้นเคยที่จำเลยตัดเป็นเงิน ๗๕๐ บาท นอกนั้นพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น จำเลยฏีกาเป็นข้อกฏหมายให้ศาลวินิจฉัยว่าทางน้ำเป็นทางน้ำสาธารณะหรือไม่ เพราะถ้าเป็นทางสาธารณะจำเลยก็ย่อมไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ศาลฏีกาตัดสินดั่งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไว้. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1483/2500 นางกิ้มหว้า ทองเหลือง โจทก์ บริษัทคันติโกวีท จำกัด กับพวก จำเลย