คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 988/2500
ป.พ.พ. ม.1349, 1401
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่วัดอนุญาตให้ผู้เช่าที่ดินของโจทก์อาศัยใช้รถยนต์ผ่านที่ดินของวัดชั่วครั้งคราวนั้น ไม่ทำให้เกิดสิทธิภาระจำยอมหรือทางจำเป็นแก่ที่ดินของโจทก์ตามกฎหมาย
ย่อคำพิพากษา
การที่วัดอนุญาตให้ผู้เช่าที่ดินของโจทก์อาศัยใช้รถยนต์ผ่านที่ดินของวัดชั่วครั้งคราวนั้นไม่กระทำให้เป็นทางจำเป็นหรือตกเป็นภาระจำยอมสำหรับที่ดินของโจทก์ตามกฎหมาย.
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.1349 → ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.1401 →
คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)
เรื่อง ที่ดินภาระจำยอม แดนแห่งกรรมสิทธิ์ และการใช้กรรมสิทธิ์
ได้ความว่าทางวัดซึ่งเป็นจำเลยอนุญาตให้ผู้เช่าที่ดินของโจทก์อาศัยใช้รถยนต์ผ่านที่ดินของวัดชั่วครั้งคราว
ศาลฏีกาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสองให้ยกฟ้องโจทก์โดยศาลฏีกาวินิจฉัยว่าการที่วัดอนุญาตให้ผู่เช่าที่ดินของโจทก์อาศัยใช้รถยนต์ผ่านที่ดินของวัดชั่วครั้งคราวนั้น ไม่กระทำให้เป็นทางจำเป็นหรือตกเป็นภาระจำยอมสำหรับที่ดินของโจทก์ตามกฎหมาย.
ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 988/2500
ขุนสระวาสีสุวัตร์ (ฝิว สระวาสี) โจทก์
วัดทองพุ่มพวง โดยพระมหาแถม เย็นสกุล เจ้าอาวาสที่ 1 นายอึ่ง กล้วยน้อย
ไวยาวัจกร ที่ 2 จำเลย
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - ขุนสระวาสีสุวัตร์ (ฝิว สระวาสี) · กล้วยน้อย - วัดทองพุ่มพวง โดยพระมหาแถม เย็นสกุล เจ้าอาวาสที่ 1 นายอึ่ง · จำเลย - ไวยาวัจกร ที่ 2 |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ · ประมูล สุวรรณศร · วิเทศจรรยารักษ์ |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | นายไพศาล วิยุลศิลป์ · หลวงสารกิจปรีชา |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา