คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 177/2502

การที่จะเชื่อหรือฟังว่า จำเลยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยพยายามฆ่านายเลื่อน โดยไตร่ตรองไว้ก่อนขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา ม.๒๘๘, ๒๘๙, ๘๐ จำเลยรับสารภาพตามฟ้อง โจทก์นำพยานเข้าสืบประกอบ คือ นายเลื่อนผู้เสียหายและส่งอ้างดำให้การชั้นสอบสวนของจำเลย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเพียงทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัสและไม่เชื่อว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า พิพากษาต้องกันว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม. ๒๙๗ รับสารภาพลดโทษกึ่งหนึ่งตาม ม. ๗๘ คงให้จำคุก ๒ ปี ข้อหาอื่นให้ยก โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเพียงทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัส และไม่เชื่อว่าจำเลยมีเจตนาฆ่านั้น จะถือว่าวินิจฉัยผิดจากถ้อยคำในสำนวนหรือวินิจฉัยขัดต่อกฎหมายหาได้ไม่ และการที่จะเชื่อหรือฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อไม่ได้มีการปฏิบัติตาม ป. วิ.อ. มาตรา ๒๒๑ ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยข้อนี้ไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 177/2502 อัยการจังหวัดอุดรธานี โจทก์ นายบุญ จำปาลิม จำเลย