คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1906/2506

เรือยนต์และเชือกที่ใช้ลากจูงเรือฉลอมซึ่งบรรทุกไม้ของกลางเคลื่อนที่หรือนำออกจากที่ไปก็ดี เรือฉลอมนั้นเองก็ดี ถือว่าเป็นอุปกรณ์ทีได้ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำความผิด คือได้รับผลในการนำไปไว้ในครอบครองให้บริบูรณ์ขึ้นต้องริบ ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2503 มาตรา 18 เพิ่มความเป็นมาตรา 74 ทวิแห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484

คดีนี้ โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทำและมีไม้หวงห้ามไว้ในครอบครองโดยไม่รับอนุญาตจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลยและริบไม้ของกลาง ส่วนคำขอข้อให้ริบเรือยนต์ เรือฉลอม กับเชือก ๒ เส้น ให้ยก เพราะไม่ใช่อุปกรณ์ในการกระทำความผิด โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบเรือยนต์ เรือฉลอมและเชือกของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ฟังได้ตามคำรับสารภาพของจำเลยว่า เจ้าพนักงานรับจำเลยได้ในขณะที่จำเลยใช้เรือยนต์จูงลากเรือฉลอมชักลากและบรรทุกไม้พังกา (โกงกาง) ของกลาง โดยจำเลยได้นำเคลื่อนที่หรือนำออกจากที่ไปนั้น ตรงกับที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๗๔ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ ซึ่งใช้คำว่า "ได้ใช้เป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผล" คือ ได้รับผลในการนำไปไว้ในครอบครองให้บริบูรณ์ขึ้น ฉะนั้น เรือยนต์ เรือฉลอม และเชือกจึงเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิด พิพากษาแก้ ให้ริบเรือยนต์ เรือฉลอม และเชือกของกลาง นอกนั้นคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1906/2506 อัยการจังหวัดตรัง โจทก์ นายสมนึก สินชัย กับพวก รวม 8 คน จำเลย