คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1410/2510
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่ผู้ควบคุมรถยนต์ซึ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลรถยนต์ราชการ ได้ใช้ดุลยพินิจในการเก็บรักษารถยนต์ในที่ที่เห็นว่าปลอดภัยตามสมควร และไม่ได้มีหน้าที่ต้องเรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้เองนั้น ไม่ถือเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่ แม้ภายหลังพลขับจะนำรถไปใช้โดยพลการก็ตาม
ย่อคำพิพากษา
จำเลยได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ควบคุมรถยนต์เดินทางจากต่างจังหวัดมาราชการในจังหวัดพระนคร แต่ทางราชการยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะที่มาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับนำรถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารในกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสม จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อไม่ได้
เมื่อได้ความว่าพลขับรถมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะเอากุญแจไปไม่ได้การที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ควบคุมไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้
การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่ไม่ได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายเกียกกายพลาธิการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนปราณบุรี ผู้บัญชาการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนได้สั่งให้จำเลยเป็นผู้ควบคุมรถยนต์ ๒ คัน ไปรับเครื่องสูทภัณฑ์ที่พระนคร เมื่อถึงพระนครจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บในสถานที่อันควรหรือเอาไปฝากไว้ในสถานที่ราชการ กลับปล่อยให้พลขับนำรถไปเก็บตามอำเภอใจ ทั้งจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บด้วยตนเอง และไม่เอากุญแจรถไปเสีย และเมื่อรถยนต์บรรทุกเครื่องสูทภัณฑ์เสร็จ จำเลยกลับไม่ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ควบคุมรถเดินทางกลับศูนย์ฝึก ฯ เป็นเหตุให้พลขับคันหนึ่งขับรถไปเที่ยวและขับด้วยความประมาทชนรถอื่น โจทก์ต้องชดใช้ค่าเสียหายไปเป็นเงิน ๖๔,๐๗๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ให้
จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ควบคุมรถยนต์ จำเลยไม่ได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ความเสียหายไม่ได้เกิดเพราะสถานที่เก็บหรือไม่คุมไปเก็บด้วยตนเองแต่เกิดจากพลขับนำรถไปเที่ยวส่วนตัวโดยจำเลยมิได้รู้เห็นเป็นใจ
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะเกิดเหตุทางกองทัพบกยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะต่างจังหวัดซึ่งมาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารไปกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสมแล้ว การปฏิบัติของจำเลยเช่นนี้จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้เป็นเหตุให้พลขับเอารถไปขับได้ ถือว่าเป็นความประมาทของจำเลยด้วยนั้น ได้ความจากพยานโจทก์ว่า พลขับมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะแย่งเอากุญแจไปเก็บไม่ได้ ฉะนั้นการที่จำเลยไม่เรียกเอากุญแจรถไปเก็บไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถออกไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่
พิพากษายืน.
ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1410/2510
กองทัพบก โดยพลโทชลอ จารุตลัส ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก ทำการแทนผู้
บัญชาการทหารบก โจทก์
ร้อยโทโสม ภู่แพ จำเลย
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | ทำการแทนผู้ - กองทัพบก โดยพลโทชลอ จารุตลัส ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก · โจทก์ - บัญชาการทหารบก · จำเลย - ร้อยโทโสม ภู่แพ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ศริ มลิลา · กิตติ สีหนนทน์ · เนิ่น กฤษณะเศรนี |
| ศาลชั้นต้น / อุทธรณ์ | ศาลแพ่ง - นายแปลก ศิงฆมานันท์ · ศาลอุทธรณ์ - นายรัตน์ ศรีไกรวิน |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา