คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1449/2513

คำให้การจำเลยที่ว่า ผู้ตายจะใช้ปืนยิงจำเลย จำเลยจึงยิงป้องกันตัวและคำเบิกความของจำเลยขยายความข้อนี้มากขึ้น ไม่เป็นการให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เพราะมิได้ให้ความรู้แก่ศาลที่จะช่วยให้การวินิจฉัยชี้ขาดคดีเป็นไปโดยถูกต้องตามความผิดหรือการกระทำของจำเลยตรงข้าม จำเลยกลับอ้างว่าเป็นความผิดของผู้ตายที่ใช้ปืนจะยิงจำเลยก่อน ที่ศาลต้องวินิจฉัยและชี้ขาดว่าข้ออ้างของจำเลยไม่เป็นความจริง จึงไม่มีเหตุบรรเทาโทษ การที่จำเลยยิงผู้ตายแล้วไปมอบตัวแก่เจ้าพนักงานตำรวจพร้อมกับมอบปืนที่ใช้ยิงให้ด้วย โดยแจ้งเหตุว่าจำเลยยิงผู้ตายบาดเจ็บสาหัส ไม่ได้แจ้งว่าผู้ตายจะยิงจำเลย จำเลยจึงยิงเป็นการป้องกันตัว ซึ่งเป็นข้อความอันเป็นเท็จมาแต่แรก ถือได้ว่าเป็นการลุแก่โจทก์ต่อเจ้าพนักงาน มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ผู้ตายใช้ปืนจะยิงจำเลย จำเลยจึงยิงผู้ตายเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยกับผู้ตายได้ท้าทายจะยิงกันก่อนที่จำเลยจะยิงผู้ตาย เป็นการสมัครใจจะต่อสู้กัน อ้างว่าป้องกันไม่ได้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำคุก ๒๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยยิงผู้ตายโดยผู้ตายมิได้ชักปืนขึ้นมา แต่จำเลยยิงแล้วได้มอบตัวต่อเจ้าพนักงานตำรวจโดยมิได้หลบหนี ถือว่าจำเลยลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงาน เป็นเหตุบรรเทาโทษและคำให้การจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา พิพากษาแก้ให้ลดโทษ ๑ ใน ๓ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๑๓ ปี ๔ เดือน โจทก์ฎีกาว่า ไม่มีเหตุบรรเทาโทษ ขอให้ลงโทษตามศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า ยิงเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า ไม่เป็นการป้องกันดังจำเลยต่อสู้ ส่วนเหตุบรรเทาโทษ ๒ ข้อ คือจำเลยยิงผู้ตายแล้วขับรถไปมอบตัวแก่ตำรวจโดยมิได้หลบหนี เป็นการลุแก่โทษ และคำให้การจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า คำให้การจำเลยที่ว่า ผู้ตายใช้ปืนจะยิงจำเลย จำเลยจึงยิงป้องกันตัว และคำเบิกความของจำเลยขยายความข้อนี้มากขึ้นดังกล่าวข้างต้นนั้น ไม่เป็นการให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ เพราะมิได้ให้ความรู้แก่ศาลที่จะช่วยให้การวินิจฉัยชี้ขาดคดีได้เป็นไปโดยถูกต้องตามความผิดหรือการกระทำของจำเลย ตรงข้ามจำเลยกลับอ้างว่า เป็นความผิดของผู้ตายที่ใช้ปืนจะยิงจำเลยก่อน ซึ่งศาลจะต้องวินิจฉัยและชี้ขาดว่า ข้ออ้างของจำเลยไม่เป็นความจริง จึงไม่มีเหตุบรรเทาโทษในข้อนี้ ส่วนข้อ "ลุแก่โทษ" นั้น ตามพจนานุกรมแปลว่า "บอกความผิดของตนเพื่อขอความกรุณา" ถ้าจำเลยขับรถไปแจ้งความแก่ตำรวจว่า ผู้ตายใช้ปืนจะยิงจำเลย จำเลยจึงจะยิงป้องกันตัว ซึ่งไม่เป็นความจริง ก็ไม่เป็นการลุแก่โทษอันจะมีเหตุบรรเทาโทษ แต่คดีนี้ฟังได้ว่า จำเลยขับรถไปมอบตัวแก่เจ้าหน้าที่ตำรวจที่สถานีตำรวจพร้อมกับมอบปืนที่ใช้ยิงให้ด้วย โดยแจ้งเหตุว่าจำเลยยิงผุ้ตายมีบาดเจ็บสาหัสตามคำร้อยตำรวจโทอนันต์พยาน โดยจำเลยมิได้แจ้งข้อความอันเป็นเท็จมาแต่แรก จึงถือได้ว่าเป็นการลุแก่โทษ แต่จำเลยให้การชั้นสอบสวนเป็นต่อสู้คดีอย่างชั้นศาลซึ่งไม่เป็นความจริง จึงไม่ควรลดโทษให้ถึง ๑ ใน ๓ ควรลดโทษให้เพียง ๑ ใน ๔ พิพากษาแก้ให้ลดโทษจำเลย ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ จำคุกจำเลย ๑๕ ปี ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1449/2513 พนักงานอัยการจังหวัดสระบุรี โจทก์ นายอั้น ศิริมงคล ล.