คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2809/2516
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
1. การข่มขืนกระทำชำเราไม่จำเป็นต้องมีคำพูดหรืออาวุธขู่เข็ญ หากผู้เสียหายตกอยู่ในภาวะจำต้องยอมเพราะความกลัวหรือไม่กล้าขัดขืน ถือว่าไม่มีความยินยอม
2. การลดโทษตามมาตรา 76 เป็นดุลพินิจของศาล โดยพิจารณาจากพฤติการณ์แห่งคดี เช่น ความอุกอาจและความร้ายแรงของการกระทำผิด
ย่อคำพิพากษา
ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรานั้น แม้จำเลยจะไม่ได้พูดหรือมีอาวุธขู่เข็ญผู้เสียหายก็ตาม ถ้าหากตามพฤติการณ์ผู้เสียหายกลัวจำเลย ตกอยู่ในอำนาจบังคับของจำเลย ไม่กล้าขัดขืนอยู่ในภาวะจำต้องยอม จำเลยจะอ้างว่าผู้เสียหายยินยอมไม่ได้
การลดมาตราส่วนโทษตามมาตรา 76 อยู่ในดุลพินิจของศาลจำเลยรู้ผิดชอบดี ทำผิดโดยอุกอาจ โทรมหญิงอย่างร้ายแรงไม่ควรลดโทษให้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - พนักงานอัยการกรมอัยการ · จำเลย - นายวิโรจน์ เปี่ยมสิทธิ์ หรือเปลี่ยนสิทธิ์ |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | เสถียร ลิมปิษเฐียร · ถนอม ครูไพศาล · ชุ่ม สุนทรธัย |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา