คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1204/2517

การฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อละเมิดอันเกิดจากความประมาทเลินเล่อในทางแพ่งต่างกับการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดอาญาโดยประมาท ซึ่งโจทก์จะต้องบรรยายถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดโดยแน่ชัดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 สำหรับคดีแพ่งเมื่อโจทก์ได้บรรยายฟ้องแสดงว่าการละเมิดของผู้ทำละเมิดเป็นการกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ก็พอให้เข้าใจได้แล้วว่า ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์มีอย่างไร โจทก์บรรยายฟ้องว่า นายย้าผู้ขับขี่รถยนต์บรรทุกเลขทะเบียน ส.ค. 00331 ซึ่งบรรทุกเบียร์และโซดา ได้ขับรถเฉี่ยวชนกับรถยนต์เลขทะเบียน ล.บ. 03951 เป็นเหตุให้ลังเบียร์และโซดากระเด็นตกจากรถ ถูกรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท. ก 5252 ที่เอาประกันภัยไว้กับโจทก์เสียหาย เหตุที่รถเฉี่ยวชนกันเกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับขี่รถยนต์เลขทะเบียน ส.ค. 00221 และผู้ขับขี่รถยนต์เลขทะเบียน ล.บ. 03951 ดังนี้ เป็นการแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 แล้ว

โจทก์ฟ้องว่า ผู้ขับขี่รถยนต์บรรทุกเบียร์และโซดา หมายเลขทะเบียน ส.ค. ๐๐๓๓๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และที่ ๓ และผู้ขับขี่รถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ. ๐๓๙๕๑ ลูกจ้างของจำเลยที่ ๔ ได้ขับรถเฉี่ยวชนกันโดยประมาท เป็นเหตุให้ลังเบียร์และโซดากระเด็นตกลงมาถูกรถยนต์เก๋งหมายเลขทะเบียน ก.ท.ก ๕๒๕๒ ที่เอาประกันภัยไว้กับโจทก์เสียหาย โจทก์เสียค่าซ่อมไปเป็นเงิน ๑๐,๒๕๑ บาท จึงได้รับช่วงสิทธิ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ที่ ๔ ให้การปฏิเสธ และจำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ตัดฟ้องว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายว่าผู้ขับขี่ทั้งสองประมาทหรือกระทำผิดกฎหมายอย่างไร อันจะทำให้โจทก์มีสิทธิเรียกร้องฐานละเมิดเอาจากจำเลยได้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องมาพอที่จะเข้าใจข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาแล้ว พิพากษายกคำพิพากษาของศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อละเมิด อันเกิดจากความประมาทเลินเล่อในคดีแพ่งนั้น แตกต่างกับการฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดอาญาโดยประมาท ซึ่งโจทก์จะต้องบรรยายถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดโดยแน่ชัด ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘ สำหรับคดีแพ่ง เมื่อโจทก์ได้บรรยายฟ้องแสดงว่าการละเมิดของผู้ทำละเมิดเป็นการกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ ก็พอให้เข้าใจได้แล้วว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์มีอย่างไร คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่านายย้าผู้ขับขี่รถยนต์บรรทุกเลขทะเบียนที่ ส.ค. ๐๐๓๓๑ ซึ่งบรรทุกเบียร์และโซดา ได้ขับรถเฉี่ยวชนกับรถยนต์เลขทะเบียนที่ ล.บ. ๐๓๙๕๑ เป็นเหตุให้ลังเบียร์และโซดากระเด็นตกจากรถถูกรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.ก ๕๒๕๒ ที่เอาประกันภัยไว้กับโจทก์เสียหายเหตุที่รถเฉี่ยวชนกันที่เกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับขี่รถยนต์เลขทะเบียน ส.ค. ๐๐๓๓๑ และผู้ขับขี่รถยนต์เลขทะเบียน ล.บ. ๐๓๙๕๑ เป็นการแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๒ แล้วฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1204/2517 บริษัท ร.ส.พ.ประกันภัย จำกัด โดยนายเดช บุญหลง และนายไพบูลย์ พานิชชีวะ กรรมการ โจทก์ ห้างหุ้นส่วนจำกัดวีระวนิช ที่ 1 นางอุไร อัมพุช ที่ 2 นายมานะ อัมพุช ที่ 3 นายทิม สูตรสุข ที่ 4 จำเลย