คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1936/2517

คำฟ้องในเรื่องละเมิด แม้จะกล่าวในตอนต้นว่าจำเลยกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ แต่ฟ้องได้บรรยายต่อไปถึงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำของจำเลยโดยละเอียด เป็นการแสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้ว จึงเป็นฟ้องที่ไม่เคลือบคลุม ค่าเสื่อมสุขภาพอนามัยที่โจทก์เรียกร้องให้จำเลยชดใช้ฐานละเมิด ทำให้โจทก์เสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้น เป็นค่าทดแทนความเสียหายอันมิใช่ตัวเงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 446 ซึ่งศาลย่อมกำหนดให้ตามพฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิด

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑, ๒ เป็นสามีภริยากัน และเป็นเจ้าของรถยนต์รับจ้างโดยสารหมายเลขทะเบียน น.ศ. ๐๒๖๓๑ วันเกิดเหตุ จำเลยที่ ๓ ลูกจ้างของจำเลยที่ ๑, ๒ ได้ขับรถคันนี้ในทางการที่จ้างโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ แซงรถจักรยานยนต์แล้วไปชนรถยนต์โดยสารหมายเลขทะเบียน น.ศ. ๒๐๓๕๖ ซึ่งโจทก์โดยสารอยู่อย่างแรงเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ได้รับความเสียหายรวมเป็นเงินทั้งสิ้น ๓๑,๓๔๘ บาท ขอให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑, ๒ ให้การปฏิเสธความรับผิด และตัดฟ้องว่าฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างไรเป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยที่ ๓ ขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม และฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑, ๒ ได้ขับรถยนต์โดยประมาทชนรถยนต์คันที่โจทก์โดยสารมา โจทก์ได้รับความเสียหายพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหาย เป็นเงิน ๑๒,๑๔๓ บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑, ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑, ๒ ฎีกา ข้อที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม โดยบรรยายว่าจงใจและประมาทเลินเล่อนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องตอนนี้ว่า "จำเลยที่ ๓ จงใจหรือประมาทเลินเล่อ" หมายความว่า จงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างใดอย่างหนึ่ง มิใช่ทั้งสองอย่างซึ่งโจทก์มีสิทธิที่จะบรรยายเช่นนี้ได้ ในเมื่อโจทก์ไม่แน่ใจว่ากรณีจะเป็นอย่างใดหรือสุดแต่จะนำสืบให้ศาลฟังได้ทางใดทางหนึ่ง ไม่เป็นการขัดกันและฟ้องของโจทก์ได้กล่าวข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำของจำเลยมาโดยละเอียด เป็นการแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้วทั้งในคดีนี้ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑, ๒ ยื่นคำให้การเข้ามาในลักษณะที่เข้าใจข้อหาได้ดีอยู่แล้วฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงโดยฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นลูกจ้างขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ ๑, ๒ และฟังว่าจำเลยที่ ๓ ขับรถยนต์โดยประมาทเป็นเหตุให้ชนกัน ในเรื่องค่าเสียหาย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลล่างส่วนค่าเสื่อมสุขภาพอนามัย ๕,๐๐๐ บาท ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์เรียกร้องไม่ได้ตามกฎหมายนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ค่าเสื่อมสุขภาพอนามัยที่โจทก์เรียกร้องนี้ เป็นค่าทดแทนความเสียหายอันมิใช่ตัวเงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๔๖ ซึ่งศาลย่อมกำหนดให้ตามพฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิด ศาลล่างทั้งสองกำหนดไว้เป็นจำนวนที่สมควรแล้วไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะแก้ไข พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1936/2517 นางเคลื่อน อินเกลี้ยง ในฐานะส่วนตัวและมารดา ผู้ปกครองเด็กหญิงลำยอง เด็กหญิงประยงค์ เด็กชายสมพรบุตรผู้เยาว์ โจทก์ นางถนอม ภักดีอักษร กับพวกรวม 3 คน จำเลย