คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 221/2518
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่บุคคลครอบครองที่ดินที่กฎหมายห้ามครอบครอง ย่อมไม่มีสิทธิในที่ดินนั้น แต่หากมีต้นยางปลูกอยู่บนที่ดินดังกล่าว บุคคลนั้นย่อมมีสิทธิในต้นยางนั้นดีกว่าผู้อื่นระหว่างเอกชนด้วยกัน และหากมีบุคคลอื่นทำให้ต้นยางนั้นเสียหาย ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามกฎหมายละเมิด
ย่อคำพิพากษา
สวนยางของโจทก์อยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ โจทก์ไม่มีสิทธิครอบครองหรือกรรมสิทธิ์ในที่ดินที่โจทก์ปลูกต้นยางและครอบครองก็ตาม โจทก์มีสิทธิในต้นยางดีกว่าผู้อื่นระหว่างเอกชนด้วยกัน จำเลยทำละเมิดให้ไฟไหม้ต้นยางของโจทก์เสียหาย ต้องรับผิดต่อโจทก์ตาม มาตรา 420
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายครบ เผือกภูมิ · จำเลย - นางแจะ เพชรทอง กับพวก |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | มงคล วัลยะเพ็ชร์ · วิทูร เทพพิทักษ์ · ล้วน นิลกำแหง |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา