คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1952/2520
ป.วิ.อาญา ม.46 · ป.วิ.แพ่ง ม.172
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
1. คำพิพากษาคดีอาญาที่ข้อเท็จจริงได้ถูกวินิจฉัยแล้ว ไม่ผูกพันโจทก์และจำเลยในคดีแพ่งที่มิได้เป็นคู่ความในคดีอาญานั้น
2. การฟ้องขอให้จำเลยรับผิดในฐานะนายจ้างหรือตัวการจากการกระทำละเมิดของลูกจ้างหรือตัวแทน ไม่ถือเป็นฟ้องเคลือบคลุม
ย่อคำพิพากษา
คดีอาญาลูกจ้างของจำเลยถูกฟ้อง แต่โจทก์กับจำเลยมิได้เป็นคู่ความในคดีนั้นด้วย คำพิพากษาไม่ผูกพันโจทก์และศาลไม่ต้องถือตามข้อเท็จจริงในคดีอาญานั้น
ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดในฐานะนายจ้างหรือตัวการในการที่ลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยทำละเมิด ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ม.46 → ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.172 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายสังวาลย์ ปิยะพันธ์ · จำเลย - นายประคอง หนูนุรักษ์ กับพวก |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ภิญโญ ธีรนิติ · สมคิด มงคลชาติ · พัลลภ เสถียรธรรมกิจ |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา