คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2449/2527

จำเลยทั้งสองได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยมีพฤติการณ์ที่จำเลยทั้งสองใช้มีดปลายแหลมขู่เข็ญบังคับลากพาผู้เสียหายไปที่ป่าละเมาะแล้วผลัดกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ถือได้ว่ามีลักษณะเป็นการโทรมหญิง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันพานางสาวสุดจิตรผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจารโดยใช้มีดปลายแหลมเป็นอาวุธจี้บังคับขู่เข็ญ ฉุดลากพาตัวผู้เสียหายไปกับร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่อันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 276, 284 จำเลยที่ 1 ให้การภาคเสธ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 276, 284 รวมสองกระทง ซึ่งการข่มขืนกระทำชำเรามีลักษณะเป็นการโทรมหญิงลงโทษจำคุกจำเลยทั้งสอง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก และจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 284 โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารคดีถึงที่สุดจำเลยที่ 2 ได้ร่วมข่มขืนกระทำชำเราด้วย และวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า พฤติการณ์ที่จำเลยทั้งสองใช้มีดปลายแหลมขู่เข็ญบังคับลากพาผู้เสียหายไปที่ป่าละเมาะแล้วผลัดกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ถือได้ว่ามีลักษณะเป็นการโทรมหญิง พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276, 284, 83 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2449/2527 พนักงานอัยการจังหวัดพัทลุง โจทก์ นายสมพร สงกาญจน์ กับพวก จำเลย